Знаходка чатырох сатырычных “п’есак” Пэлема Вудхаўса, аўтара знакамітага цыклу пра вытанчанага служку Джыўса і яго няздару-гаспадара Бэрці Вустэра, даказваюць, што ў пачатку сваёй літаратурнай кар’еры пісьменнік дужа цікавіўся палітычнымі справамі. Больш познія творы Вудхаўса, якія і прынеслі аўтару сусветную славу, выяўляюць яго асобай, абыякавай да палітыкі.Першае чытанне знойдзеных твораў выбітнага гумарыста адбылося 25 ліпеня 2009 году ў лонданскай кнігарні Calders з удзелам шматлікіх аматараў творчасці Вудхаўса з усёй Еўропы, а таксама гісторыка літаратуры Пола Спайрынга, які і адкрыў наноў творы пісьменніка для шырокай публікі.
Паведамляецца, што чатыры невялікія п’есы, якія датуюцца 1904–1907 гг., былі напісаныя Вудхаўсам у суаўтарстве з яго сябрам Бэртранам Флэтчэрам Робінсанам (“Боблсам”) і друкаваліся ў газетах Daily Express і штотыднёвіку Vanity Fair. Пазней творы былі папросту забытыя.
У маленькіх п’есах аўтар, якому ў той час было крыху больш за 20, парадыюе палітычныя дэбаты пачатку стагоддзя: рэформу тарыфаў на замежныя тавары і рэформу падаткаабкладання. Дыскусія пра падаткі прывяла ў 1906 годзе да паразы кансерватараў і пераканаўчай перамогі лібералаў на выбарах. Сам Вудхаўс, сын каланіяльнага чыноўніка, быў прыхільнікам пратэкцыянісцкай тарыфнай рэформы і, адпаведна, партыі знакамітага палітыка мяжы стагоддзяў Джозэфа Чэмберлена.