Эмі Лоўэл (Amy Lowell) - Мадонна вечаровых кветак. Вершы

Мадонна вечаровых кветак Вершы

Ростань

(Carrefour)

О ты
Якая падышла
У цішы яблынь да мяне пасля купання
Чаму перад размовай не задушыла
А да краёў напоўніла дзівосным дзікім мёдам слоў
І потым кінула на літасць
Лясных пчол?

Замест

(Vicarious)

Калі пад вербамі стаю
Я над ракою
Ва ўборы з жоўтага ядвабу,
Расквечанага барвай хрызантэмаў,
То не празрыстаю вадою
Я любуюся –
Тваім партрэтам,
Для мяне намаляваным
На вееры.

Дзесяцігоддзе

(A Decade)

Калі ты прыйшла, то была віном чырвоным і мёдам.
Смакам салодкім сваім мне язык апякала.
Цяпер ты – як ранішні хлеб,
Лагодны і гладкі.
Я больш не спрабую цябе, твой ведаю прысмак.
Ды ўсё ж пачуваюся сытай.

Таксі

(The Taxi)

Калі пакідаю цябе,
Губляе сусвет
Апошні свой гук.
Імя тваё ў колкія зоры крычу,
Гукаю самотна ў парывах вятроў,
А вуліцы мчаць,
Адна за адной
Растуць паміж намі
І ліхтарамі засцяць мне вочы,
Каб болей не бачыла твару твайго.
Чаму я павінна сыходзіць
і сэрца ўспорваць аб вострыя лёзы начы?

Музыка

(Music)

Мой сусед сядзіць ля акна, іграе на флейце.
Лежачы ў ложку, я чую яго.
Мяккія ноты кружляюць і танчаць у пакоі,
А судакрануцца –
Рассыплюцца раптам гармоніяй гукаў.
Так люба
З маленькімі нотамі затрымацца
У цемры.

А ўдзень
Сусед есць адною рукою хлеб з цыбуляй,
Другою рукой музыку піша.
Ён тоўсты і лысы,
Таму не падыму я вачэй,
А подбегам хутка міну яго,
Бо ёсць неба і студня з вадою,
у якія можна глядзецца.

Але з надыходам ночы, калі флейта грае,
Я ўяўляю яго маладым,
Залатыя пячаткі на гадзінніку,
Срэбныя запінкі на блакітным каўнеры.
І калі я ў ложку,
Гукі флейты кранаюць мне вушы і вусны.
Мроячы, я засынаю.

Паланёная багіня

(The Captured Goddess)

Над цёмнымі дахамі,
Над комінаў каўпакамі
Я заўважыла бляск аметысту.
Раптам блакітам і цынамонам
Запалаў
Бруднай вуліцы ўскраек.

Праз заслону дажджу
Рубінавае святло праступіла,
І я заўважыла промні месяцу
У вэлюме бледна-зялёным.

Гэта былі яе крылы,
Багіні!
Яна па аблоках ступала,
І на вясёлкавым пер’і трымалі
Яе ветру павевы.

Я доўга імчала за ёй,
Углядаючыся, спатыкаючыся,
Мне было ўсё роўна, куды яна прывядзе.
Мае вочы насычаліся колерамі:
Шафранавы, рубінавы, жоўта-берылавы
І ярка-сіні колер кварцу,
Усплёскі ружовага, сполахі зялёнага,
Россып аранжавага, спіралі барвовага,
У крапінку залатыя пялёсткі тыгровай лілеі
І ярка-ліловыя выбухі гартэнзіі.
Я імчала за ёй
І глядзела на бліскучыя ўспышкі яе крылаў.

У горадзе я знайшла яе,
У горадзе вузкіх вулак.
На рынку я наблізілася да яе,
Паланёнай, напужанай.
Яе гафраваныя крыльцы звязалі вяроўкамі,
Голая і халодная стаяла яна,
І вецер дзьмуў у той дзень
Без промня сонца.

Мужчыны таргаваліся за яе,
Давалі золата й срэбра,
Медзякі і збожжа,
Выкрыквалі гучна цану на рынку.

Багіня рыдала.

Хаваючы твар, я збегла,
І шэры вецер шыпеў за спінаю
На вузкіх вулках.

Мадонна вечаровых кветак

(Madonna of the Evening Flowers)

Я ўвесь дзень шмат працавала.
Цяпер стамілася.
Клічу: “Дзе ты?”
Адно дуб азываецца шамаценнем лістоты.
У доме так ціха,
Сонца іграе на тваіх кнігах,
Тваіх нажніцах, нядаўна пакінутым напарстку,
Але цябе там няма.
Раптам мяне агортвае самота:
Дзе ж ты?
Іду шукаць паўсюль.
Потым бачу:
Стаіш пад шпілем бледна-сіняга дэльфініюму,
Трымаеш на руцэ кошык з ружамі.
Спакойная і халодная, бы срэбра,
І ўсміхаешся.
Падаецца, я чую пералівы Кентэрберыйскіх званоў.
Ты кажаш, што півоням трэба больш вады,
Што аквілегіі разрасліся да немагчымасці,
А японскую айву варта падрэзаць і акругліць.
Ты кажаш мне ўсё гэта,
А я гляджу на цябе, срэбнае сэрцайка,
Белы агеньчык сэрца з бліскучага срэбра,
Што іскрыцца пад бледна-сінімі голкамі дэльфініюму,
І прагну зараз жа ўкленчыць ля тваіх ног,
Пакуль наваколле туруе салодкім матывам Te Deum Кентэрберыйскіх званоў.

Адсутнасць

(Absence)

Сёння мой кубак пусты,
Сухія і халодныя яго краі,
Астужаныя ветрам з раскрытага акна.
Самотай і пустэчай ён бялее ў месячным святле.
Пакой напоўнены дзівосным пахам
Кветак гліцыніі.
Яны калышуцца ў промнях свяціла
І злёгку кранаюць сцяну.
Аднак кубак майго сэрца нерухомы,
Халодны і пусты.

Калі ж ты з’яўляешся, ён поўніцца
Чырванню маёй палкай крыві,
Крыві майго сэрца, пі яе,
Каб насыціўся рот твой каханнем
І горка-салодкім смакам душы.Верш Эмі Лоўэл “Дама” ў трох перакладах – тут

пераклад з ангельскай – Юля Цімафеева

<a name="carrefour"></a><h2>Ростань</h2><h3>(Carrefour)</h3>О ты Якая падышла У цішы яблынь да мяне пасля купання Чаму перад размовай не задушыла А да краёў напоўніла дзівосным дзікім мёдам слоў І потым кінула на літасць Лясных пчол? <a name="Vicarious"></a><h2>Замест</h2><h3>(Vicarious)</h3>Калі пад вербамі стаю Я над ракою Ва ўборы з жоўтага ядвабу, Расквечанага барвай хрызантэмаў, То не празрыстаю вадою Я любуюся – Тваім партрэтам, Для мяне намаляваным На вееры. <a name="decade"></a><h2>Дзесяцігоддзе</h2><h3>(A Decade)</h3>Калі ты прыйшла, то была віном чырвоным і мёдам. Смакам салодкім сваім мне язык апякала. Цяпер ты – як ранішні хлеб, Лагодны і гладкі. Я больш не спрабую цябе, твой ведаю прысмак. Ды ўсё ж пачуваюся сытай. <a name="taxi"></a><h2>Таксі</h2><h3>(The Taxi)</h3>Калі пакідаю цябе, Губляе сусвет Апошні свой гук. Імя тваё ў колкія зоры крычу, Гукаю самотна ў парывах вятроў, А вуліцы мчаць, Адна за адной Растуць паміж намі І ліхтарамі засцяць мне вочы, Каб болей не бачыла твару твайго. Чаму я павінна сыходзіць і сэрца ўспорваць аб вострыя лёзы начы? <a name="music"></a><h2>Музыка</h2><h3>(Music)</h3>Мой сусед сядзіць ля акна, іграе на флейце. Лежачы ў ложку, я чую яго. Мяккія ноты кружляюць і танчаць у пакоі, А судакрануцца – Рассыплюцца раптам гармоніяй гукаў. Так люба З маленькімі нотамі затрымацца У цемры. А ўдзень Сусед есць адною рукою хлеб з цыбуляй, Другою рукой музыку піша. Ён тоўсты і лысы, Таму не падыму я вачэй, А подбегам хутка міну яго, Бо ёсць неба і студня з вадою, у якія можна глядзецца. Але з надыходам ночы, калі флейта грае, Я ўяўляю яго маладым, Залатыя пячаткі на гадзінніку, Срэбныя запінкі на блакітным каўнеры. І калі я ў ложку, Гукі флейты кранаюць мне вушы і вусны. Мроячы, я засынаю. <a name="goddess"></a><h2>Паланёная багіня</h2><h3>(The Captured Goddess)</h3>Над цёмнымі дахамі, Над комінаў каўпакамі Я заўважыла бляск аметысту. Раптам блакітам і цынамонам Запалаў Бруднай вуліцы ўскраек. Праз заслону дажджу Рубінавае святло праступіла, І я заўважыла промні месяцу У вэлюме бледна-зялёным. Гэта былі яе крылы, Багіні! Яна па аблоках ступала, І на вясёлкавым пер’і трымалі Яе ветру павевы. Я доўга імчала за ёй, Углядаючыся, спатыкаючыся, Мне было ўсё роўна, куды яна прывядзе. Мае вочы насычаліся колерамі: Шафранавы, рубінавы, жоўта-берылавы І ярка-сіні колер кварцу, Усплёскі ружовага, сполахі зялёнага, Россып аранжавага, спіралі барвовага, У крапінку залатыя пялёсткі тыгровай лілеі І ярка-ліловыя выбухі гартэнзіі. Я імчала за ёй І глядзела на бліскучыя ўспышкі яе крылаў. У горадзе я знайшла яе, У горадзе вузкіх вулак. На рынку я наблізілася да яе, Паланёнай, напужанай. Яе гафраваныя крыльцы звязалі вяроўкамі, Голая і халодная стаяла яна, І вецер дзьмуў у той дзень Без промня сонца. Мужчыны таргаваліся за яе, Давалі золата й срэбра, Медзякі і збожжа, Выкрыквалі гучна цану на рынку. Багіня рыдала. Хаваючы твар, я збегла, І шэры вецер шыпеў за спінаю На вузкіх вулках. <a name="madonna"></a><h2>Мадонна вечаровых кветак</h2><h3>(Madonna of the Evening Flowers)</h3>Я ўвесь дзень шмат працавала. Цяпер стамілася. Клічу: “Дзе ты?” Адно дуб азываецца шамаценнем лістоты. У доме так ціха, Сонца іграе на тваіх кнігах, Тваіх нажніцах, нядаўна пакінутым напарстку, Але цябе там няма. Раптам мяне агортвае самота: Дзе ж ты? Іду шукаць паўсюль. Потым бачу: Стаіш пад шпілем бледна-сіняга дэльфініюму, Трымаеш на руцэ кошык з ружамі. Спакойная і халодная, бы срэбра, І ўсміхаешся. Падаецца, я чую пералівы Кентэрберыйскіх званоў. Ты кажаш, што півоням трэба больш вады, Што аквілегіі разрасліся да немагчымасці, А японскую айву варта падрэзаць і акругліць. Ты кажаш мне ўсё гэта, А я гляджу на цябе, срэбнае сэрцайка, Белы агеньчык сэрца з бліскучага срэбра, Што іскрыцца пад бледна-сінімі голкамі дэльфініюму, І прагну зараз жа ўкленчыць ля тваіх ног, Пакуль наваколле туруе салодкім матывам Te Deum Кентэрберыйскіх званоў. <a name="absence"></a><h2>Адсутнасць</h2><h3>(Absence)</h3>Сёння мой кубак пусты, Сухія і халодныя яго краі, Астужаныя ветрам з раскрытага акна. Самотай і пустэчай ён бялее ў месячным святле. Пакой напоўнены дзівосным пахам Кветак гліцыніі. Яны калышуцца ў промнях свяціла І злёгку кранаюць сцяну. Аднак кубак майго сэрца нерухомы, Халодны і пусты. Калі ж ты з’яўляешся, ён поўніцца Чырванню маёй палкай крыві, Крыві майго сэрца, пі яе, Каб насыціўся рот твой каханнем І горка-салодкім смакам душы.Верш Эмі Лоўэл “Дама” ў трох перакладах – <a href="http://prajdzisvet.org/kit/28-konkurs-2.html">тут</a> пераклад з ангельскай – <a href="/translator/15-tsimafiejeva-julia.html">Юля Цімафеева</a>© Юля Цімафеева, пераклад, 2009 <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Lowell, Amy/Lowell_vershy.pdf"><img class="text" alt='Lowell, Amy.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Lowell, Amy/Lowell_vershy.doc"><img class="text" alt='Lowell, Amy.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a> <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

АЎТАПАРТРЭТ З ЛЮСТЭРКАМІ

Эмі Лоўэл (Amy Lowell) 1874 – 1925