Стывен Крэйн (Stephen Crane) - “Таму што горкае і таму што гэта маё сэрца…”. Вершы

“Таму што горкае і таму што гэта маё сэрца…” Вершы

У пустэльні

(In the desert)

У пустэльні
Я ўбачыў істоту. Голы і дзікі,
Ён, прыпаўшы да зямлі,
Трымаў сваё сэрца ў руках
І еў яго.
Я спытаў: “Смачнае, дружа?”
“Горкае, горкае, – быў адказ, –
Але я люблю яго,
Таму што горкае
І таму што гэта маё сэрца”.
Так, у мяне тысяча языкоў,
Дзевяцьсот дзевяноста дзевяць хлусяць.
І хоць імкнуся казаць тым адзіным,
Ён не вымавіць ні гуку па маёй волі,
Ён мёртвы.

Я бачыў чалавека, што гнаўся за небакраем

(I saw a man pursuing the horizon)

Я бачыў чалавека, што гнаўся за небакраем.
Па коле, па коле беглі яны.
Збянтэжаны,
Я звярнуўся да яго.
“Усё марна, – сказаў я, –
Ты ніколі...”

“Хлус!” – крыкнуў ён,
І збег.

Я шукаў тут

(I looked here)

Я шукаў тут,
І шукаў там,
Нідзе не было маёй мілай.
Цяпер жа
Яна ў маім сэрцы.
Але я ўжо не скарджуся,
Няхай хоць сто разоў верная,
Няма вярнейшай мне за тую,
Што ў сэрцы.

У раі

(In heaven)

У раі
Некалькі травінак
Паўсталі перад Богам:
“Што вы рабілі?”
Усе, акрамя адной,
Пачалі ўсцешана апісваць
Свае добрыя справы.
А тая адна стаяла наводдаль
Сарамліва.
Неўзабаве Бог спытаўся:
“А што ты рабіла?”
Травінка адказала: “Мой Божа,
Успамінаць мне горка,
Бо калі я рабіла дабро,
Я пра яго не ведаю”.
Тады Бог, ва ўсёй раскошы,
Узняўся са Свайго Трона.
“Найлепшая з травінак!” – усклікнуў ён.

Чалавек пабачыў у небе залаты шар

(A man saw a ball of gold in the sky)

Чалавек пабачыў у небе залаты шар.
Ён палез за ім
І ўрэшце да яго дацягнуўся–
А той – з гліны.

І дзіўна вось што:
Калі чалавек спусціўся
І глянуў зноў,
Там вісеў залаты шар.
Дзіўна вось што:
Шар быў з золата.
Далібог, гэта быў залаты шар.

Я сустрэў прарока

(I met a seer)

Я сустрэў прарока.
Ён трымаў у руках
Кнігу мудрасці.
“Шаноўны, – сказаў я, –
Дазвольце пачытаць”.
“Дзіця...” – пачаў ён.
“Паслухайце”, – я запярэчыў, –
“Лічыць мяне дзіцем не варта,
Бо многае я ўжо зведаў
З гэтай кнігі,
Вельмі многае!”

Ён усміхнуўся.
Пасля раскрыў кнігу
І працягнуў мне –
Дзіўным чынам я нечакана
аслеп.

Я ішоў па пустыні

(I walked in a desert)

Я ішоў па пустыні
І крычаў:
“Божа, забяры мяне адсюль!”
Голас прамовіў: “Гэта не пустыня”.
Я запярэчыў: “Але ж
Гэты пясок, гэта спёка і пусты далягляд...”
Голас прамовіў: “Гэта не пустыня”.

Многія йшлі бязладным натоўпам

(There were many who went in huddled procession)

Многія йшлі бязладным натоўпам
І не ведалі куды.
Верачы: шчасце й бяда ўсіх
Напаткаюць пароўну.

Самотны ж шукаў новага шляху
Праз злавесны гушчар.
І ўрэшце памёр у адзіноце,
Але яны сказалі, ён быў смельчаком.

Чалавек прыйшоў да чужога Бога

(A man went before a strange God)

Чалавек прыйшоў да чужога Бога,
Бога многіх людзей, жорсткага й мудрага.
І боства загрымела
Раз’юшана і пыхліва:
“На калені, смяротныя!
Паўзіце і кланяйцеся
Маёй Найвышэйшай Вялікасці!”

Чалавек збег.

Пасля ён пайшоў да іншага Бога,
Бога сваіх думак.
І гэты бог паглядзеў на яго
Добразычліва
І спагадна
І сказаў: “Беднае маё дзіця!”

Мудрэц выдатна вучыў

(The sage lectured brilliantly)

Мудрэц выдатна вучыў.
Перад ім былі дзве выявы:
“Так, вось гэта д’ябал,
А вось гэта – я”.
Ён адвярнуўся.
Кемлівы вучань
Памяняў іх месцамі.

Мудрэц павярнуўся:
“Так, вось гэта д’ябал,
А вось гэта – я”.
Вучні заўсміхаліся,
Упадабаўшы гульню.
Мудрэц жа быў мудрацом.

Ты кажаш, ты святы

(You say you are holy)

Ты кажаш, ты святы.
І гэта
Таму, што я не бачыў твой грэх.
Але ёсць тыя,
Хто бачыў, мой дружа.

Два ці тры анёлы

(Two or three angels)

Два ці тры анёлы
Падляцелі да зямлі
І ўбачылі царкву таўстую.
І чорныя плыні людскія,
Што цяклі і цяклі ў яе.
І стала анёлам цікава,
Чаму людзі імкнулі туды
І што там рабілі так доўга.

У павевах ветру чуўся шэпт

(There came whisperings in the winds)

У павевах ветру чуўся шэпт:
“Бывай! Бывай!”
Гучалі ў цемры галасочкі:
“Бывай! Бывай!”
Я рукі працягнуў:
“Не... Не...”
У павевах ветру чуўся шэпт:
“Бывай! Бывай!”
Гучалі ў цемры галасочкі:
“Бывай! Бывай!”

пераклад з ангельскай –Юля Цімафеева

<a name="pustelni"></a><h2>У пустэльні</h2><h3>(In the desert)</h3>У пустэльні<br/>Я ўбачыў істоту. Голы і дзікі,<br/>Ён, прыпаўшы да зямлі,<br/>Трымаў сваё сэрца ў руках<br/>І еў яго.<br/>Я спытаў: “Смачнае, дружа?”<br/>“Горкае, горкае, – быў адказ, –<br/>Але я люблю яго,<br/>Таму што горкае<br/>І таму што гэта маё сэрца”.<br/>Так, у мяне тысяча языкоў,<br/>Дзевяцьсот дзевяноста дзевяць хлусяць.<br/>І хоць імкнуся казаць тым адзіным,<br/>Ён не вымавіць ні гуку па маёй волі,<br/>Ён мёртвы.<br/><a name="bachuy"></a><h2>Я бачыў чалавека, што гнаўся за небакраем</h2><h3>(I saw a man pursuing the horizon)</h3>Я бачыў чалавека, што гнаўся за небакраем.<br/>Па коле, па коле беглі яны.<br/>Збянтэжаны,<br/>Я звярнуўся да яго.<br/>“Усё марна, – сказаў я, –<br/>Ты ніколі...”<br/><br/>“Хлус!” – крыкнуў ён,<br/>І збег.<br/><a name="shukau"></a><h2>Я шукаў тут</h2><h3>(I looked here)</h3>Я шукаў тут,<br/>І шукаў там,<br/>Нідзе не было маёй мілай.<br/>Цяпер жа<br/>Яна ў маім сэрцы.<br/>Але я ўжо не скарджуся,<br/>Няхай хоць сто разоў верная,<br/>Няма вярнейшай мне за тую,<br/>Што ў сэрцы.<br/><a name="u rai"></a><h2>У раі</h2><h3>(In heaven)</h3>У раі<br/>Некалькі травінак<br/>Паўсталі перад Богам:<br/>“Што вы рабілі?”<br/>Усе, акрамя адной,<br/>Пачалі ўсцешана апісваць<br/>Свае добрыя справы.<br/>А тая адна стаяла наводдаль<br/>Сарамліва.<br/>Неўзабаве Бог спытаўся:<br/>“А што ты рабіла?”<br/>Травінка адказала: “Мой Божа,<br/>Успамінаць мне горка,<br/>Бо калі я рабіла дабро,<br/>Я пра яго не ведаю”.<br/>Тады Бог, ва ўсёй раскошы,<br/>Узняўся са Свайго Трона.<br/>“Найлепшая з травінак!” – усклікнуў ён.<br/><a name="chalavek"></a><h2>Чалавек пабачыў у небе залаты шар</h2><h3>(A man saw a ball of gold in the sky)</h3>Чалавек пабачыў у небе залаты шар.<br/>Ён палез за ім<br/>І ўрэшце да яго дацягнуўся–<br/>А той – з гліны.<br/><br/>І дзіўна вось што:<br/>Калі чалавек спусціўся<br/>І глянуў зноў,<br/>Там вісеў залаты шар.<br/>Дзіўна вось што:<br/>Шар быў з золата.<br/>Далібог, гэта быў залаты шар.<br/><a name="sustreu"></a><h2>Я сустрэў прарока</h2><h3>(I met a seer)</h3>Я сустрэў прарока.<br/>Ён трымаў у руках<br/>Кнігу мудрасці.<br/>“Шаноўны, – сказаў я, –<br/>Дазвольце пачытаць”.<br/>“Дзіця...” – пачаў ён.<br/>“Паслухайце”, – я запярэчыў, –<br/>“Лічыць мяне дзіцем не варта,<br/>Бо многае я ўжо зведаў<br/>З гэтай кнігі,<br/>Вельмі многае!”<br/><br/>Ён усміхнуўся.<br/>Пасля раскрыў кнігу<br/>І працягнуў мне –<br/>Дзіўным чынам я нечакана<br/>аслеп.<br/><a name="ishou"></a><h2>Я ішоў па пустыні</h2><h3>(I walked in a desert)</h3>Я ішоў па пустыні<br/>І крычаў:<br/>“Божа, забяры мяне адсюль!”<br/>Голас прамовіў: “Гэта не пустыня”.<br/>Я запярэчыў: “Але ж<br/>Гэты пясок, гэта спёка і пусты далягляд...”<br/>Голас прамовіў: “Гэта не пустыня”.<br/><a name="mnohiia"></a><h2>Многія йшлі бязладным натоўпам</h2><h3>(There were many who went in huddled procession)</h3>Многія йшлі бязладным натоўпам<br/>І не ведалі куды.<br/>Верачы: шчасце й бяда ўсіх<br/>Напаткаюць пароўну.<br/><br/>Самотны ж шукаў новага шляху<br/>Праз злавесны гушчар.<br/>І ўрэшце памёр у адзіноце,<br/>Але яны сказалі, ён быў смельчаком.<br/><a name="a man"></a><h2>Чалавек прыйшоў да чужога Бога</h2><h3>(A man went before a strange God)</h3>Чалавек прыйшоў да чужога Бога,<br/>Бога многіх людзей, жорсткага й мудрага.<br/>І боства загрымела<br/>Раз’юшана і пыхліва:<br/>“На калені, смяротныя!<br/>Паўзіце і кланяйцеся<br/>Маёй Найвышэйшай Вялікасці!”<br/><br/>Чалавек збег.<br/><br/>Пасля ён пайшоў да іншага Бога,<br/>Бога сваіх думак.<br/>І гэты бог паглядзеў на яго<br/>Добразычліва<br/>І спагадна<br/>І сказаў: “Беднае маё дзіця!”<br/><a name="sage"></a><h2>Мудрэц выдатна вучыў</h2><h3>(The sage lectured brilliantly)</h3>Мудрэц выдатна вучыў.<br/>Перад ім былі дзве выявы:<br/>“Так, вось гэта д’ябал,<br/>А вось гэта – я”.<br/>Ён адвярнуўся.<br/>Кемлівы вучань<br/>Памяняў іх месцамі.<br/><br/>Мудрэц павярнуўся:<br/>“Так, вось гэта д’ябал,<br/>А вось гэта – я”.<br/>Вучні заўсміхаліся,<br/>Упадабаўшы гульню.<br/>Мудрэц жа быў мудрацом.<br/><a name="holy"></a><h2>Ты кажаш, ты святы</h2><h3>(You say you are holy)</h3>Ты кажаш, ты святы.<br/>І гэта<br/>Таму, што я не бачыў твой грэх.<br/>Але ёсць тыя,<br/>Хто бачыў, мой дружа.<br/><a name="angels"></a><h2>Два ці тры анёлы</h2><h3>(Two or three angels)</h3>Два ці тры анёлы<br/>Падляцелі да зямлі<br/>І ўбачылі царкву таўстую.<br/>І чорныя плыні людскія,<br/>Што цяклі і цяклі ў яе.<br/>І стала анёлам цікава,<br/>Чаму людзі імкнулі туды<br/>І што там рабілі так доўга.<br/><a name="shept"></a><h2>У павевах ветру чуўся шэпт</h2><h3>(There came whisperings in the winds)</h3>У павевах ветру чуўся шэпт:<br/>“Бывай! Бывай!”<br/>Гучалі ў цемры галасочкі:<br/>“Бывай! Бывай!”<br/>Я рукі працягнуў:<br/>“Не... Не...”<br/>У павевах ветру чуўся шэпт:<br/>“Бывай! Бывай!”<br/>Гучалі ў цемры галасочкі:<br/>“Бывай! Бывай!”<br/><br/><p> </p><p align="right">пераклад з ангельскай –<a href="http://prajdzisvet.org/translator/15-tsimafiejeva-julia.html">Юля Цімафеева</a></p><br/></p><p class="rights">© Юля Цімафеева, пераклад, 2010<p class="mt15"><a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Crane, Stephen/Crane_vershy.pdf"><img class="text" alt='Crane, Stephen.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Crane, Stephen/Crane_vershy.doc"><img class="text" alt='Crane, Stephen.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a></p><br><br><a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

АЎТАПАРТРЭТ З ЛЮСТЭРКАМІ

Стывен Крэйн (Stephen Crane) 1871 – 1900