Клаўс Элсбергс (Klāvs Elsbergs) - Мой свет у сумётах тоне. Вершы

Мой свет у сумётах тоне Вершы

сёння туману няма

сёння туману няма на маяк
я гляджу мы паперы рабы ўмеем так
караблю ці істоце падаць дапамогу
у гавань знайсці альбо ў творчасць дарогу
увайсці у жыццё у свабоду а можа і ў смерць

альбо рукі крыж-накрыж з балкона глядзець.

* * *

яду на паперы лінію,
_____________________
Цягну на паперы лінію.
_____________________

Лінія гэта простая: __________
Лінія гэта прыгожая: _________

Цягну на паперы лінію,
лінія вядзе да цябе.
Я шапчу і шапчу малітву,
малітву за цябе.

Нічога другога не ўмею,
вяду на паперы лінію.

Я чакаю і чакаю,
_______________
каля палаты чакаю
_______________

Можа, сонечнага часу?
Чакаю і чакаю.

Хай будзе добра каханай маёй.
Так многім на свеце хай будзе добра.

* * *

я ў дубулцкім цёмным бары
з яго лёгкім няўпэўненым рухам
вячэраю спехам
утаропіўшы вочы
праз вялікую шыбіну
у завіруху

“ува мне скача сонечны зайка
а на дварэ сцюдзянее зюзя”
вось так сабе маракуючы валакуся
у пакоік
пасвіць сваіх французаў

і сярод душаў нябожчыкаў-галаў
мне зрабілася так самотна
як той зорцы
што выліла сэрца
прамянямі ў сусвет незваротна.

* * *

я хваляю зноў да цябе падымуся
ды мора што за цвёрдасць зараз цвярдзей
глядзі даспадобы мядзведзікамі куляцца
глядзі колькі радасці ў нашых дзяцей

няхай і па мне пакуляюцца трошкі
няхай стануць коўзанкаю мае вочы
калі ж і табе здамся я ледзяным
калі ўвесь застыну – коўзайся й ты дасхочу...

* * *

як чорная здань падпаўзае нудота
і непрыкметна падступна употай
чакаю ратунку ад вас ад дваіх

у цішыні ў абдымках
альбо ў тваіх.

* * *

калі колкая зорка адна за адной патухае
і бачыш як свет спакваля аціхае

я іду тады зноў лугавінамі сноў

(ды толькі ў абдымках у цішыні
ці ў тваіх, у тваіх – каб адны...)

* * *

гладкае голае мора
гладкая голая ты
лётаў бы птахам над вамі
цвіркаў бы да хрыпаты

толькі ж хадзіцьму я зводдаль
спрыкралы ад нематы
гладкае голае мора
гладкая голая ты.

* * *

адзінока па вуліцы я ішоў
радаваўся як дзіця ігліцы
рады быў яснаму светламу дню
полудзень звон пазваніў са званіцы

маці ішла адзіночка насустрач
з дзіцем сваім ішла адзінока
маці не глянула нават дзіця
кінула на мяне як на пудзіла вокам

мора было ўсё ў крошыве лёду
блізка здаліся не блізі а далі
лёд іскрыўся ў промнях сонца
снежныя іскры маўкліва ззялі.

* * *

бачыш
як адпаўзаецца Час
быццам вялізазны ўдаў

уночы
ён сціскае колцамі нас
доўга душыць умее

мы старэем
і робіцца гэта з намі

заўсёды ўночы
каму яно трэба
бачыць на дзённым святле

як яно там усё дзеецца
нават нам
гэта выела б вочы.

* * *

па-вядзьмачы
зайграе аркестрык
прусачы
крылата-ракетныя журавы
заскачуць

як пусты кашалёк сціснецца
Рыга
не ведаў яшчэ час такіх
здрыгаў
стварэнні храпастыя – святыя яны
над крылатасцю чалавечай – паны

а мне гонар – жыць пад адным дахам
з будучай цывілізацыяй гэтых птахаў.

* * *

умеем ведаем як трэба вершы складаць
умеем ведаем як тыя вершы чытаць

няшчасны хто з гэтакім шчасцейкам знаецца
ах ты літаратурухна як табе маецца.

* * *

бо мой свет у сумётах тоне
бо ў свеце маім ёсць вартоўня
бо ў свеце маім у вартоўні грубка
і полымя ў грубцы бухае пругка

калі нехта ў мой свет завітае
няхай пасядзіць няхай выпаліць грубку
хай кіпеню нагатуе ў кубку
хай пакурыць і вып’е чаю.

* * *

не толькі аналгін горкі
але і жыццё каб вы ведалі
не трэба Вушасты не трэба спяшацца
не будзем развітвацца

слязіна ў павучынай сетцы
вось мая доля каб вы ведалі
але не трэба блытаць мяне ўсё-такі
не будзем развітвацца.

* * *

мне пасылку прыслалі з рознымі сэрцамі
чырвонымі як абкіпелыя ракі
сутоньвалася а я стаяў ля акна
і дзівіўся як кланяецца ветру вецце
як хвалямі зыбіцца трава
хрыпеў гадзіннік і печ быццам таксама хрыпела
і пыл набіваўся ў нос

гэта ж трэба якія вар’яты
ну каму ж бо шчасце давалі

такія пасылкі.

Слова ад перакладчыка.

пераклад з латышскай – Васіль Сёмуха

Перакладзена з выданняў:
Klāvs Elsbergs. Pagaidīsim Ausaino. Rīga, 1981; Bēdas uz nebēdu. Rīga, 1986.

<a name="tumanu"></a><h2>сёння туману няма</h2> сёння туману няма на маяк я гляджу мы паперы рабы ўмеем так караблю ці істоце падаць дапамогу у гавань знайсці альбо ў творчасць дарогу увайсці у жыццё у свабоду а можа і ў смерць альбо рукі крыж-накрыж з балкона глядзець. <a name="viadu"></a><h2>* * *</h2>яду на паперы лінію, _____________________ Цягну на паперы лінію. _____________________ Лінія гэта простая: __________ Лінія гэта прыгожая: _________ Цягну на паперы лінію, лінія вядзе да цябе. Я шапчу і шапчу малітву, малітву за цябе. Нічога другога не ўмею, вяду на паперы лінію. Я чакаю і чакаю, _______________ каля палаты чакаю _______________ Можа, сонечнага часу? Чакаю і чакаю. Хай будзе добра каханай маёй. Так многім на свеце хай будзе добра. <a name="dubilckim"></a><h2>* * *</h2> я ў дубулцкім цёмным бары з яго лёгкім няўпэўненым рухам вячэраю спехам утаропіўшы вочы праз вялікую шыбіну у завіруху “ува мне скача сонечны зайка а на дварэ сцюдзянее зюзя” вось так сабе маракуючы валакуся у пакоік пасвіць сваіх французаў і сярод душаў нябожчыкаў-галаў мне зрабілася так самотна як той зорцы што выліла сэрца прамянямі ў сусвет незваротна. <a name="hvaliaju"></a><h2>* * *</h2> я хваляю зноў да цябе падымуся ды мора што за цвёрдасць зараз цвярдзей глядзі даспадобы мядзведзікамі куляцца глядзі колькі радасці ў нашых дзяцей няхай і па мне пакуляюцца трошкі няхай стануць коўзанкаю мае вочы калі ж і табе здамся я ледзяным калі ўвесь застыну – коўзайся й ты дасхочу... <a name="zdan"></a><h2>* * *</h2> як чорная здань падпаўзае нудота і непрыкметна падступна употай чакаю ратунку ад вас ад дваіх у цішыні ў абдымках альбо ў тваіх. <a name="kolkaja"></a><h2>* * *</h2> калі колкая зорка адна за адной патухае і бачыш як свет спакваля аціхае я іду тады зноў лугавінамі сноў (ды толькі ў абдымках у цішыні ці ў тваіх, у тваіх – каб адны...) <a name="hladkae"></a><h2>* * *</h2> гладкае голае мора гладкая голая ты лётаў бы птахам над вамі цвіркаў бы да хрыпаты толькі ж хадзіцьму я зводдаль спрыкралы ад нематы гладкае голае мора гладкая голая ты. <a name="adzinoka"></a><h2>* * *</h2> адзінока па вуліцы я ішоў радаваўся як дзіця ігліцы рады быў яснаму светламу дню полудзень звон пазваніў са званіцы маці ішла адзіночка насустрач з дзіцем сваім ішла адзінока маці не глянула нават дзіця кінула на мяне як на пудзіла вокам мора было ўсё ў крошыве лёду блізка здаліся не блізі а далі лёд іскрыўся ў промнях сонца снежныя іскры маўкліва ззялі. <a name="bachysh"></a><h2>* * *</h2> бачыш як адпаўзаецца Час быццам вялізазны ўдаў уночы ён сціскае колцамі нас доўга душыць умее мы старэем і робіцца гэта з намі заўсёды ўночы каму яно трэба бачыць на дзённым святле як яно там усё дзеецца нават нам гэта выела б вочы. <a name="via"></a><h2>* * *</h2> па-вядзьмачы зайграе аркестрык прусачы крылата-ракетныя журавы заскачуць як пусты кашалёк сціснецца Рыга не ведаў яшчэ час такіх здрыгаў стварэнні храпастыя – святыя яны над крылатасцю чалавечай – паны а мне гонар – жыць пад адным дахам з будучай цывілізацыяй гэтых птахаў. <a name="umeem"></a><h2>* * *</h2> умеем ведаем як трэба вершы складаць умеем ведаем як тыя вершы чытаць няшчасны хто з гэтакім шчасцейкам знаецца ах ты літаратурухна як табе маецца. <a name="svet"></a><h2>* * *</h2> бо мой свет у сумётах тоне бо ў свеце маім ёсць вартоўня бо ў свеце маім у вартоўні грубка і полымя ў грубцы бухае пругка калі нехта ў мой свет завітае няхай пасядзіць няхай выпаліць грубку хай кіпеню нагатуе ў кубку хай пакурыць і вып’е чаю. <a name="analhin"></a><h2>* * *</h2> не толькі аналгін горкі але і жыццё каб вы ведалі не трэба Вушасты не трэба спяшацца не будзем развітвацца слязіна ў павучынай сетцы вось мая доля каб вы ведалі але не трэба блытаць мяне ўсё-такі не будзем развітвацца. <a name="pasylku"></a><h2>* * *</h2> мне пасылку прыслалі з рознымі сэрцамі чырвонымі як абкіпелыя ракі сутоньвалася а я стаяў ля акна і дзівіўся як кланяецца ветру вецце як хвалямі зыбіцца трава хрыпеў гадзіннік і печ быццам таксама хрыпела і пыл набіваўся ў нос гэта ж трэба якія вар’яты ну каму ж бо шчасце давалі такія пасылкі. <a href="http://prajdzisvet.org/critique/19">Слова ад перакладчыка.</a> пераклад з латышскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/2-siomukha-vasil.html">Васіль Сёмуха</a> Перакладзена з выданняў: Klāvs Elsbergs. Pagaidīsim Ausaino. Rīga, 1981; Bēdas uz nebēdu. Rīga, 1986. © Васіль Сёмуха, пераклад, 2010<a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Elsbergs, Klavs/Elsbergs_vershy.pdf"><img class="text" alt='Elsbergs, Klavs.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Elsbergs, Klavs/Elsbergs_vershy.doc"><img class="text" alt='Elsbergs, Klavs.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a> <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

АЎТАПАРТРЭТ З ЛЮСТЭРКАМІ

Клаўс Элсбергс (Klāvs Elsbergs) 1959 – 1987

Мой свет у сумётах тоне Вершы

сёння туману няма

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *