Стывен Крэйн (Stephen Crane), Арцюр Рэмбо (Arthur Rimbaud), Джон Кітс (John Keats) - Пераклады пераможцаў конкурсу чацвертага нумару часопіса "ПрайдзіСвет"

Што сказаў дрозд

(What the Thrish Said)

О ты, хто зведаў зімнія вятры,
Хто бачыў праз імглу абрысы хмар
І чорны вяз сярод прамерзлых зорак, –
Увесну прыйдзе час твайго жніва.

О ты, што ноч за ноччу прагартаў
Глухога змроку кнігу – у часы,
Калі зямлю самотнай Фэб пакінуў, –
Увесну прыйдзе ранак, тройчы твой.

Забудзь пра веды! Я без іх спяваю,
І дні вясны ўслаўляе гэты спеў.
Забудзь пра веды! Я без іх спяваю,

І вечар слухае мяне – бо той,
Каго гняце бяздзейнасць, не бяздзейны,
І той не спіць, хто думае, што спіць.

пераклад з ангельскай – Андрэй Стэфановіч

Смерць

(On Death)

Смерць – гэта сон пасля жыццёвых кроз?
Хай растае імгненна шчасця след
І радасць – толькі здань у свеце слёз,
Мы лічым смерць найгоршаю між бед.

Як дзіўна – мы вандруем па жыцці,
Мы плацім непамерную цану,
І з гэтай сцежкі страшна нам сысці,
Хаця наш лёс – прачнуцца пасля сну.

пераклад з ангельскай – Андрэй Стэфановіч

Стывен Крэйн

(Stephen Crane)

***

(God fashioned the ship of the world carefully...)

Бог рупліва ствараў карабель сусвету.
З уменнем найвялікшага Майстра
Зладзіў Ён корпус і ветразі,
Трымаў Ён стырно
Напагатове
І, выпрастаўшыся, горда аглядаў сваю працу.
Раптам – у злую хвілю – клікнуў нячысты,
Бог павярнуўся ўважна.
А карабель выслізнуў лёгка й бязгучна паплыў
Наперад сваім хітрамудрым шляхам.
Вось так, заўжды без стырна, успорваў ён моры,
Здзяйсняў дзівацкія падарожжы,
Атрымліваў смешныя перамогі,
Нібы з важнаю мэтай, круціўся
Ад дурасці вятроў.
І многія на небе
З яго смяяліся.

пераклад з ангельскай – Zeugma

Арцюр Рэмбо

(Arthur Rimbaud)

Раніца

(Aube)

Я абняў летнюю раніцу.

Нерухомыя, спалі абліччы палацаў. Мёртваю была вада. Цені вартавалі лясную сцяжыну. Крочыў я – і ажывалі цёплыя подыхі, і міргалі дыяменты, і ціхутка ўздымаліся крылы.

Першай падзеяю сталася кветка, што нашаптала мне імя сваё на сцежцы, па якой рассыпалася халаднавата-цьмянае зіхценне.

Я засмяяўся светлакосаму вадаспаду, што кудлаціўся скрозь голле яліны, і на срэбнай вяршыні ўгледзеў багіню.

І стаў зрываць адно покрыва за другім. Ідучы дарогаю, рассоўваў іх рукамі. Мінаючы поле, расказаў пра раніцу пеўню. А яна ўцякала горадам між званіцамі ды цэрквамі, і я, туляючыся жабраком па мармуровай набярэжнай, даганяў яе.

Напаткаў на сыходзе са сцяжыны, ля лаўровага гаю, і, ахутаўшы покрывам, адчуў яе бязмежнае цела. Так мы заснулі на ўзлеску, раніца ды дзіця.

Я прачнуўся – і быў поўдзень.

пераклад з французскай – Яўгенія Якубовіч

К У Б А К М А Й С Т Р А

Арцюр Рэмбо

(Arthur Rimbaud)

Адчуванне

(Sensation)

Увечары пайду блукаць уздоўж дарог,
Я буду летуцець, навокал жыта й квецень,
І свежасцю абдасць прымяты мной мурог,
А валасы тады няхай цярэбіць вецер.

Маўчаць і ні аб чым не думаць насамрэч...
Але душу любоў агорне без прычыны,
І нібы той цыган, я павандрую прэч,
З Прыродаю ўабдым, шчаслівы, як з жанчынай.

пераклад з французскай – Уладзь Лянкевіч

Пачуванне

(Sensation)

Адным з такіх блакітных вечароў,
Калі ані хмурынкі на нябёсах,
Пайду праз жыта, быццам брат вятроў,
Па дыванах травы, пяшчотна-росных.

У далячынь, без усялякіх слоў,
Нібыта той цыган, што век вандруе,
І абдыму абшар, шчаслівы зноў,
І як жанчыну, волю пацалую.

пераклад з французскай – Ала Левіна

<a class="site" href="/authors/109-kits-dzhon.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Джон Кітс</h2><h3 style='font-size:14pt'>(John Keats)</h3></a><a name="drozd"></a><h2>Што сказаў дрозд</h2><h3>(What the Thrish Said)</h3>О ты, хто зведаў зімнія вятры,<br/>Хто бачыў праз імглу абрысы хмар<br/>І чорны вяз сярод прамерзлых зорак, –<br/>Увесну прыйдзе час твайго жніва.<br/><br/>О ты, што ноч за ноччу прагартаў<br/>Глухога змроку кнігу – у часы,<br/>Калі зямлю самотнай Фэб пакінуў, –<br/>Увесну прыйдзе ранак, тройчы твой.<br/><br/>Забудзь пра веды! Я без іх спяваю,<br/>І дні вясны ўслаўляе гэты спеў.<br/>Забудзь пра веды! Я без іх спяваю,<br/><br/>І вечар слухае мяне – бо той,<br/>Каго гняце бяздзейнасць, не бяздзейны,<br/>І той не спіць, хто думае, што спіць.<br/><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з ангельскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/25-stefanovich-andrej.html">Андрэй Стэфановіч</a></em></p><a name="smerc"></a><h2>Смерць</h2><h3>(On Death)</h3>Смерць – гэта сон пасля жыццёвых кроз?<br/>Хай растае імгненна шчасця след<br/>І радасць – толькі здань у свеце слёз,<br/>Мы лічым смерць найгоршаю між бед.<br/><br/>Як дзіўна – мы вандруем па жыцці,<br/>Мы плацім непамерную цану,<br/>І з гэтай сцежкі страшна нам сысці,<br/>Хаця наш лёс – прачнуцца пасля сну.<br/><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з ангельскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/25-stefanovich-andrej.html">Андрэй Стэфановіч</a></em></p><a class="site" href="/authors/115-krejn-styvien.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Стывен Крэйн</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Stephen Crane)</h3></a><a name="ship"></a><h2>***</h2><h3>(God fashioned the ship of the world carefully...)</h3>Бог рупліва ствараў карабель сусвету.<br/>З уменнем найвялікшага Майстра<br/>Зладзіў Ён корпус і ветразі,<br/>Трымаў Ён стырно<br/>Напагатове<br/>І, выпрастаўшыся, горда аглядаў сваю працу.<br/>Раптам – у злую хвілю – клікнуў нячысты,<br/>Бог павярнуўся ўважна.<br/>А карабель выслізнуў лёгка й бязгучна паплыў<br/>Наперад сваім хітрамудрым шляхам.<br/>Вось так, заўжды без стырна, успорваў ён моры,<br/>Здзяйсняў дзівацкія падарожжы,<br/>Атрымліваў смешныя перамогі,<br/>Нібы з важнаю мэтай, круціўся<br/>Ад дурасці вятроў.<br/>І многія на небе<br/>З яго смяяліся.<br/><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з ангельскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/43-ziuhma-zeugma.html">Zeugma</a></em></p><a class="site" href="/authors/40-rembo-artsiur.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Арцюр Рэмбо</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Arthur Rimbaud)</h3></a><a name="aube"></a><h2>Раніца</h2><h3>(Aube)</h3><div style="width:500px"><p>Я абняў летнюю раніцу.<p/><p>Нерухомыя, спалі абліччы палацаў. Мёртваю была вада. Цені вартавалі лясную сцяжыну. Крочыў я – і ажывалі цёплыя подыхі, і міргалі дыяменты, і ціхутка ўздымаліся крылы.</p><p>Першай падзеяю сталася кветка, што нашаптала мне імя сваё на сцежцы, па якой рассыпалася халаднавата-цьмянае зіхценне.</p><p>Я засмяяўся светлакосаму вадаспаду, што кудлаціўся скрозь голле яліны, і на срэбнай вяршыні ўгледзеў багіню.</p><p>І стаў зрываць адно покрыва за другім. Ідучы дарогаю, рассоўваў іх рукамі. Мінаючы поле, расказаў пра раніцу пеўню. А яна ўцякала горадам між званіцамі ды цэрквамі, і я, туляючыся жабраком па мармуровай набярэжнай, даганяў яе.</p><p>Напаткаў на сыходзе са сцяжыны, ля лаўровага гаю, і, ахутаўшы покрывам, адчуў яе бязмежнае цела. Так мы заснулі на ўзлеску, раніца ды дзіця.</p><br/><p>Я прачнуўся – і быў поўдзень.</p><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з французскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/70-jakubovich-jauhienija.html">Яўгенія Якубовіч</a></em></p><br/><br/><br/><br/><div class="center f20 bold pb10" style="color:#999999">К У Б А К М А Й С Т Р А</div><a class="site" href="/authors/40-rembo-artsiur.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Арцюр Рэмбо</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Arthur Rimbaud)</h3></a><a name="sensation"></a><h2>Адчуванне</h2><h3>(Sensation)</h3>Увечары пайду блукаць уздоўж дарог,<br/>Я буду летуцець, навокал жыта й квецень,<br/>І свежасцю абдасць прымяты мной мурог,<br/>А валасы тады няхай цярэбіць вецер.<br/><br/>Маўчаць і ні аб чым не думаць насамрэч...<br/>Але душу любоў агорне без прычыны,<br/>І нібы той цыган, я павандрую прэч,<br/>З Прыродаю ўабдым, шчаслівы, як з жанчынай.<br/><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з французскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/45-liankievich-uladz.html">Уладзь Лянкевіч</a></em></p><a name="sensation2"></a><h2>Пачуванне</h2><h3>(Sensation)</h3>Адным з такіх блакітных вечароў,<br/>Калі ані хмурынкі на нябёсах,<br/>Пайду праз жыта, быццам брат вятроў,<br/>Па дыванах травы, пяшчотна-росных.<br/><br/>У далячынь, без усялякіх слоў,<br/>Нібыта той цыган, што век вандруе,<br/>І абдыму абшар, шчаслівы зноў,<br/>І як жанчыну, волю пацалую.<br/><br/><p> </p><p align="right"><em>пераклад з французскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/71-lievina-ala.html">Ала Левіна</a></em></p></p><p class="rights">© Андрэй Стэфановіч, пераклад, 2010</p><p class="rights">© Zeugma, пераклад, 2010</p><p class="rights">© Яўгенія Якубовіч, пераклад, 2010</p><p class="rights">© Уладзь Лянкевіч, пераклад, 2010</p><p class="rights">© Ала Левіна, пераклад, 2010</p><br><br><a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

АЎТАПАРТРЭТ З ЛЮСТЭРКАМІ

Пераклады пераможцаў конкурсу чацвертага нумару часопіса "ПрайдзіСвет"

Джон Кітс

(John Keats)

Што сказаў дрозд

(What the Thrish Said)

Смерць

(On Death)

Стывен Крэйн

(Stephen Crane)

***

(God fashioned the ship of the world carefully...)

Арцюр Рэмбо

(Arthur Rimbaud)

Раніца

(Aube)

Арцюр Рэмбо

(Arthur Rimbaud)

Адчуванне

(Sensation)

Пачуванне

(Sensation)