Ізі Харык (איזי כאריק ) - Вітанні праз моры . Вершы

Вітанні праз моры Вершы

У шэрым змроку...

(אָוונט פאביקע)

У шэрым змроку дзень растаў,
у шэрым змроку гаснуць вочы.
Маё юнацтва — звон актаў,
маё юнацтва чэзне ў ночы,
бы колас, што з зямлі паўстаў,
каб у зямлі заснуць аднойчы.

Мой курс пракладзены здаўна,
я з карабля сачу прасторы:
няма ні берагу, ні дна,
і я вітанні шлю праз моры
у далеч, дзе смугі сцяна,
на сум па чалавеку хворы.

Ноч у Бірабіджане

(א נאכט אין ביראָבידזשאן)

1

У імгле жамчужнай мой Далёкі Ўсход
працінае сэрца сумам навылёт.

Бляск амаль балючы, ясна ў галаве,
і ў вачах туманам белы снег плыве.

Я заплюшчу вочы, каб не абамлець,
мой Усход паўстане, белы, як мядзведзь.

Будзе нюхаць неба і кранаць зямлю,
я расплюшчу вочы і яго злаўлю.

Ды няма мядзведзя ў воблаку густым,
над маім Усходам — толькі снежны дым.

Над маім Усходам толькі снег плыве.
Бляск амаль балючы, ясна ў галаве.

У нашым садзе...

(צו אונדז אין סאָד)

У нашым садзе не сустрэць нікога,
каго завабяць прывіды нуды,
каго заманіць ціша і знямога —
у нашым садзе зелені аблога,
а ў зелені хаваюцца плады.

Шуміць тут вецер, і жывыя сокі,
і дрэвы, што на радасць прараслі.
Што ні камель — то вымахаў высокі,
і што ні крона — то ўрасла ў аблокі,
і погляды губляюцца ў галлі.

І дзікі сад дзівосна прамяніцца,
яго не падразалі ўжо гады.
Тут водары смалы і навальніцы,
і трэск кары, і кропелькі жывіцы,
і важкія саспелыя плады.

Спявала ноч...

(עס איז די נאכט הייַנט צארט)

Спявала ноч пяшчотнаю гітарай,
мая самота — ночы пераліў,
ні клопат не цвяліў,
ні смутак не паліў —
сінела ноч, зрабіўшыся гітарай,
гучаў яе пяшчотны пераліў.

І ад зямных палёў да ціхіх зораў
дрыготка ўзносіўся за зыкам зык,
і прамяністы ліўся красавік,
і прагавіта вёў я гукам лік.
Вясна квітнела ў трапятанні зораў,
душа мая лілася ў красавік.

Паветра саладзела, і вясной
цяплом густым сагрэлася зямля.
Зрабіўся я шчаслівым спакваля,
прыняўшы цішыню майго жылля,
імкнуў у даль, захоплены вясной,
і любай мне была мая зямля.

пераклад з ідыша — Ганна Янкута

Каментар

Да верша “Ноч у Бірабіджане”

Бірабіджан — адміністрацыйны цэнтр Габрэйскай аўтаномнай вобласці, што ўваходзіць у склад Далёкаўсходняй федэральнай акругі Расійскай Федэрацыі. Вобласць ляжыць на мяжы з Кітаем.

<a name="zmrok"></a><h2>У шэрым змроку...</h2><h3>(אָוונט פאביקע)</h3> У шэрым змроку дзень растаў, у шэрым змроку гаснуць вочы. Маё юнацтва — звон актаў, маё юнацтва чэзне ў ночы, бы колас, што з зямлі паўстаў, каб у зямлі заснуць аднойчы. Мой курс пракладзены здаўна, я з карабля сачу прасторы: няма ні берагу, ні дна, і я вітанні шлю праз моры у далеч, дзе смугі сцяна, на сум па чалавеку хворы. <a name="noch"></a><h2>Ноч у Бірабіджане</h2><h3>(א נאכט אין ביראָבידזשאן)</h3> 1 У імгле жамчужнай мой Далёкі Ўсход працінае сэрца сумам навылёт. Бляск амаль балючы, ясна ў галаве, і ў вачах туманам белы снег плыве. Я заплюшчу вочы, каб не абамлець, мой Усход паўстане, белы, як мядзведзь. Будзе нюхаць неба і кранаць зямлю, я расплюшчу вочы і яго злаўлю. Ды няма мядзведзя ў воблаку густым, над маім Усходам — толькі снежны дым. Над маім Усходам толькі снег плыве. Бляск амаль балючы, ясна ў галаве. <a name="sadze"></a><h2>У нашым садзе...</h2><h3>(צו אונדז אין סאָד)</h3> У нашым садзе не сустрэць нікога, каго завабяць прывіды нуды, каго заманіць ціша і знямога — у нашым садзе зелені аблога, а ў зелені хаваюцца плады. Шуміць тут вецер, і жывыя сокі, і дрэвы, што на радасць прараслі. Што ні камель — то вымахаў высокі, і што ні крона — то ўрасла ў аблокі, і погляды губляюцца ў галлі. І дзікі сад дзівосна прамяніцца, яго не падразалі ўжо гады. Тут водары смалы і навальніцы, і трэск кары, і кропелькі жывіцы, і важкія саспелыя плады. <a name="spjavala"></a><h2>Спявала ноч...</h2><h3>(עס איז די נאכט הייַנט צארט)</h3> Спявала ноч пяшчотнаю гітарай, мая самота — ночы пераліў, ні клопат не цвяліў, ні смутак не паліў — сінела ноч, зрабіўшыся гітарай, гучаў яе пяшчотны пераліў. І ад зямных палёў да ціхіх зораў дрыготка ўзносіўся за зыкам зык, і прамяністы ліўся красавік, і прагавіта вёў я гукам лік. Вясна квітнела ў трапятанні зораў, душа мая лілася ў красавік. Паветра саладзела, і вясной цяплом густым сагрэлася зямля. Зрабіўся я шчаслівым спакваля, прыняўшы цішыню майго жылля, імкнуў у даль, захоплены вясной, і любай мне была мая зямля. пераклад з ідыша — <a href="http://prajdzisvet.org/translators/11-jankuta-hanna.html">Ганна Янкута</a> Каментар Да верша “Ноч у Бірабіджане” Бірабіджан — адміністрацыйны цэнтр Габрэйскай аўтаномнай вобласці, што ўваходзіць у склад Далёкаўсходняй федэральнай акругі Расійскай Федэрацыі. Вобласць ляжыць на мяжы з Кітаем. © Ганна Янкута, пераклад, 2011 <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

каментары

Hanna напісаў(ла) 20:03:20, 06.03.2012

Уладзіміру:
Дзякуй!

Андрэю Хадановічу:
А таму што не трэба за сняданкам чытаць савецкія газеты :)
Дзякуй!

Андрэй Хадановіч напісаў(ла) 18:40:05, 06.03.2012

Класны пераклад!

"Мой Усход паўстане, белы, як мядзведзь" -
толькі мне згадваецца песьня з к/ф "Кавказская пленніца"? )

Уладзімір напісаў(ла) 16:04:24, 06.03.2012

Пераклад цудоўны, сп. Ганна, нават калі ўлічыць, што я не чытаў у арыгінале. Выдатныя беларускія вершы!

пакінуць каментар

АЎТАПАРТРЭТ З ЛЮСТЭРКАМІ

Ізі Харык (איזי כאריק ) 1896/1898 – 1937