Рыхард Дэмэль (Richard Dehmel), Райнэр Марыя Рыльке (Rainer Maria Rilke), Рудальф Блюмнэр (Rudolf Blümner) - Нямецкамоўная паэзія ад Васіля Сёмухі.

Нямецкамоўная паэзія ад Васіля Сёмухі

Спатканне

(Ein Stelldichein)

Так і тады было. Маўкліва
ваколле ў змроку крыла мгла,
над дахам мілажальным саду
бялёсая смуга плыла
ад бэзавага чаду, моўчкі
яна руку маю ўзяла,
шчаслівая.

Пах быў з магілаў... Не мая віна!..
О, бледнае святло, што з тлення цьміцца,
не стой у белым саване, як дух,
патухні, прывід-немарасць нябыльца!
Чаго глядзіш так боскімі вачмі?
Не я зламаў яе – сама! Чаго ж мне біцца
у сутаргах чужой бяды...

Зямля пашэрхла ў змроку шэрай чмуты:
клубяцца вербы ў мгле, як шызы дым,
налегла неба на зямлю, ярмом пакуты
абвісла лісце на галлі густым,
як выпіўшы смяротнае атруты;
аціхла і яна у свеце нематы.
Падай руку мне, смерць...

Рудальф Блюмнэр

(Rudolf Blümner)

Анго Ляйна

(Ango Laina)

Ойяіляэля оіа ззізіялю
энзудзіё трэза зудзіё мішнумі
я лён штуац
брор ш’ят
ойяцо цуігулю
уа зэза мазуоцюлю
уа зэза фаш’ятоторо
оі зэнгу гадзэандоля
оіандо зэнгу
зэнгуандоля
оі зэнгу
гадзэ
iіна
леіоля
кбао
загор
кадо*

* Тлустым шрыфтам пазначаны націскныя галосныя (заўв. перакладчыка).

У піяніста не страляйце, сыграў, як мог; з нямецкай дада-мовы на паляшуцка-ліцвінскую дуду аранжыраваў Васіль Сёмуха.

Райнэр Марыя Рыльке

(Reiner Maria Rilke)

Спеў жанчын паэту

(Gesang der Frauen an den Dichter)

Глядзi: усё адкрыта ў нас; даброць
i шчырасць – яўнасць нашага аблiчча.
А ўсё жывёльнае: кроў, поцьма, плоць –
з душой зраслося нашай, яно клiча

цябе, паэт, не на духоўны баль.
Ты нас бярэш, як вобраз пекнаты,
без ценю пожадзi, праз мiлажаль.
Таму здаецца нам, што ты – не ты,

каго мы клiчам. I няўжо ж не той,
хто сутнасць нашу лепей апяе?
А ў кiм яшчэ мы больш былi б сабой?

Бо мы ж бясконцасць, мiмацечнасць мы,
а ты наш голас, каб нам чуць яе,
ты рупар наш; дык будзь жа над людзьмi.

Смерць паэта

(Der Tod des Dichters)

Ляжаў прыўзняты на падушках ён.
I бледны твар на беласцi сурвэты,
i свет, адсечаны ад помыслаў паэты,
i ўсё, што ведаў ён пра сутнасць свету,
патухлi ў абыякавасцi дзён.

Хто знаў яго, не ўгледзеў аднаго:
наколькi з Гэтым быў ён нераз’емны,
бо Гэта – глыбiня i свет праменны,
вада, святло – быў iсны твар яго.

Яшчэ жыў свет у iм, яшчэ ў прыроду
панада еднасцi яго вяла.
А маска мёртвая ужо была,
як свежы зрэз даспеленага плоду,
пяшчотная – апошнi мiг жыла.

Iспанская танцорка

(Spanische Tänzerin)

Распырскаецца iскрамi, перш чым
агнём успыхне, бы ў руцэ запалка,
акруглы танец, вiхрам летучы,
красае зырка, – церпнуць гледачы,
калi ўся зоймецца iмклiва, палка.

I раптам ярка – ўся агонь i жар.

Гараць адразу валасы i твар,
у вогнiшча ляцiць сукенка, ўбор,
ажно трашчыць ахвярнiцкi касцёр,
i ўся яна ў агнi, ўся палымнее,
i толькi рукi з полымя, як змеi...

Тады: нiбы ў агнi ёй цесна, ўраз
яго страсае пад тугi абцас –
уладна, велiчна, ў нямой пагардзе.
А полымя бушуе ў грозным гарце,
шугае ўгору языкi свае.

Ды ў пераможным рытме звонка, шпарка,
вiтаючы усмешкай, такты б'е
i ножкай топча шал агню iспанка.

пераклад з нямецкай – Васіль Сёмуха

<a class="site" href="/authors/21.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Рыхард Дэмэль</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Richard Dehmel)</h3></a><a name="spatkanne"></a><h2>Спатканне</h2><h3>(Ein Stelldichein)</h3>Так і тады было. Маўкліва ваколле ў змроку крыла мгла, над дахам мілажальным саду бялёсая смуга плыла ад бэзавага чаду, моўчкі яна руку маю ўзяла, шчаслівая. Пах быў з магілаў... Не мая віна!.. О, бледнае святло, што з тлення цьміцца, не стой у белым саване, як дух, патухні, прывід-немарасць нябыльца! Чаго глядзіш так боскімі вачмі? Не я зламаў яе – сама! Чаго ж мне біцца у сутаргах чужой бяды... Зямля пашэрхла ў змроку шэрай чмуты: клубяцца вербы ў мгле, як шызы дым, налегла неба на зямлю, ярмом пакуты абвісла лісце на галлі густым, як выпіўшы смяротнае атруты; аціхла і яна у свеце нематы. Падай руку мне, смерць... <a class="site" href="/authors/20.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Рудальф Блюмнэр</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Rudolf Blümner)</h3></a><a name="anho"></a><h2>Анго Ляйна</h2><h3>(Ango Laina)</h3>Ойяіляэля оіа ззізіялю энзудзіё трэза зудзіё мішнумі я лён штуац брор ш’ят ойяцо цуігулю уа зэза мазуоцюлю уа зэза фаш’ятоторо оі зэнгу гадзэандоля оіандо зэнгу зэнгуандоля оі зэнгу гадзэ iіна леіоля кбао загор кадо* * Тлустым шрыфтам пазначаны націскныя галосныя (заўв. перакладчыка). У піяніста не страляйце, сыграў, як мог; з нямецкай дада-мовы на паляшуцка-ліцвінскую дуду аранжыраваў Васіль Сёмуха.<a name="speu"></a><a class="site" href="/authors/22.html"><h2 style='font-weight:bold;font-size:20pt;margin-bottom:5px'>Райнэр Марыя Рыльке</h2><h3 style='font-size:14pt'>(Reiner Maria Rilke) </h3></a><h2>Спеў жанчын паэту</h2><h3>(Gesang der Frauen an den Dichter)</h3>Глядзi: усё адкрыта ў нас; даброць i шчырасць – яўнасць нашага аблiчча. А ўсё жывёльнае: кроў, поцьма, плоць – з душой зраслося нашай, яно клiча цябе, паэт, не на духоўны баль. Ты нас бярэш, як вобраз пекнаты, без ценю пожадзi, праз мiлажаль. Таму здаецца нам, што ты – не ты, каго мы клiчам. I няўжо ж не той, хто сутнасць нашу лепей апяе? А ў кiм яшчэ мы больш былi б сабой? Бо мы ж бясконцасць, мiмацечнасць мы, а ты наш голас, каб нам чуць яе, ты рупар наш; дык будзь жа над людзьмi. <a name="smerc"></a><h2>Смерць паэта</h2><h3>(Der Tod des Dichters)</h3>Ляжаў прыўзняты на падушках ён. I бледны твар на беласцi сурвэты, i свет, адсечаны ад помыслаў паэты, i ўсё, што ведаў ён пра сутнасць свету, патухлi ў абыякавасцi дзён. Хто знаў яго, не ўгледзеў аднаго: наколькi з Гэтым быў ён нераз’емны, бо Гэта – глыбiня i свет праменны, вада, святло – быў iсны твар яго. Яшчэ жыў свет у iм, яшчэ ў прыроду панада еднасцi яго вяла. А маска мёртвая ужо была, як свежы зрэз даспеленага плоду, пяшчотная – апошнi мiг жыла. <a name="tancorka"></a><h2>Iспанская танцорка</h2><h3>(Spanische Tänzerin)</h3>Распырскаецца iскрамi, перш чым агнём успыхне, бы ў руцэ запалка, акруглы танец, вiхрам летучы, красае зырка, – церпнуць гледачы, калi ўся зоймецца iмклiва, палка. I раптам ярка – ўся агонь i жар. Гараць адразу валасы i твар, у вогнiшча ляцiць сукенка, ўбор, ажно трашчыць ахвярнiцкi касцёр, i ўся яна ў агнi, ўся палымнее, i толькi рукi з полымя, як змеi... Тады: нiбы ў агнi ёй цесна, ўраз яго страсае пад тугi абцас – уладна, велiчна, ў нямой пагардзе. А полымя бушуе ў грозным гарце, шугае ўгору языкi свае. Ды ў пераможным рытме звонка, шпарка, вiтаючы усмешкай, такты б'е i ножкай топча шал агню iспанка. пераклад з нямецкай – <a href="/translator/2-siomukha-vasil.html">Васіль Сёмуха</a> © Васіль Сёмуха, пераклад, 2009.<a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/others/Siomukha, Vasil/Siomukha_nemcy.pdf"><img class="text" alt='Siomukha, Vasil.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/others/Siomukha, Vasil/Siomukha_nemcy.doc"><img class="text" alt='Siomukha, Vasil.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a> <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Нямецкамоўная паэзія ад Васіля Сёмухі