Генрыкас Радаўскас (Henrikas Radauskas) - Зімовая казка. Вершы

Зімовая казка Вершы

Зімовая казка

(Žiemos pasaka)

Скажы, што пахне? Думай, думай.
Лілея? Ліпа? Вецер? Не.
Так пахнуць прынц, гандляр парфумай,
Так пахне вечарам у сне.

Глядзі, зіхоткае якое
Святло – узорамі на шкле,
Цурчыць малочнаю ракою
Ў пяшчотнай ледзяной імгле.

Глядзі, завея... вее... вее...
Глядзі, як сад заплюшчыў веі
І замяло зямлю да стрэх.
Скажы, хто крочыць? Думай, думай.
Прыходзяць прынц, гандляр парфумай,
Цырульнік, пекар... Белай шумай
На дрэвы ападае снег.

Вяртанне

(Sugrįžimas)

Я сёння гутарыў з багамі,
Ды пацягнула ўніз душу:
З пятлёй завулкаў пад нагамі
Хаджу ды вершыкі пішу.

Ад захаду ўгары чырвона,
А мне вярнуцца да зямлі б,
Дзе спеў старога патэфона
І каля пошты водар ліп.

Вечаровы цуд

(Vakaro stebuklas)

Як гэты дзень мяне асенні засмуціў!
Маркотны краявід з працоўным шэрым людам
І чорных цягнікоў завучаны матыў.
Ды вечар блізіцца – і звыкласць робіць цудам.

Адзеўся ў ціхую мелодыю ручай,
Халоднае святло прачнулася уверсе
Й загорнутыя ў шоўк, уздыхі і адчай
Дзяўчаткі песцілі анёлавыя персі.

Анёл і сястра Ангеліка

(Angelas ir sesuo Angelika)

Анёл-немаўля, ён не ўмее шчэ лётаць у высі.
Слабенькія пальцы ўчапіліся ў дрэва галінку.
Ён плача ціхутка, абрынуцца ўніз баючыся,
Да воблака ўзняўшы заплаканы твар на хвілінку.

Танюткія й лёгкія, як дзьмухаўцы і вясёлкі,
Сіроты па парах нячутна праходзяць па скверы.
“Сястрычка Ангеліка, чуеш, на дрэвах анёлкі”.
“Хадзем, фантазёрка, бо не атрымаеш вячэры”.

Цуд

(Stebuklas)

Няўсцерп яго плоці за плотам,
І ён уцячэ, пералезе
І, голы, чаруе палётам –
І неба ў лятаючым бэзе.

Вядзе, як багіня, да раю
Зямлю, што не мела прытулку, –
І сведка ў слязах замірае,
І мову займае завулку.

І бачыць служанка дзівосы,
І скача яна ў паднябессе,
І кветкі ўплятаюцца ў косы,
І рукі дрыготкія ў бэзе.

Каштан пачынае цвісці

(Kaštanas pradeda žydėt)

Да д’ябла вашае мастацтва,
Больш не патрэбнае ў жыцці,
Калі пачне на радасць птаству
Каштан за вокнамі цвісці!

Каштан цвіце гарачай злівай,
Лагодным ветрыкам з лугоў,
Цвіце – і рэчкаю шчаслівай
Выходзіць сэрца з берагоў.

Каб кнігі са сталоў ляцелі,
Каб вар’яцелі вечары,
Каб расцвілі хваробы ў целе,
Якіх не знаюць дактары;

І птахі песняю без стомы
Зрывалі горла задарма,
І маці плакалі, што дома
Дачок да раніцы няма.

Бо кветкі з кропкамі рудымі
Згараюць свечкамі суздром,
І ты ўсю ноч у гэтым дыме
На аркуш пырскаеш пяром.

пераклад з літоўскай – Андрэй Хадановіч

<a name="kazka"></a><h2>Зімовая казка</h2><h3>(Žiemos pasaka)</h3>Скажы, што пахне? Думай, думай.<br/>Лілея? Ліпа? Вецер? Не.<br/>Так пахнуць прынц, гандляр парфумай,<br/>Так пахне вечарам у сне.<br/><br/>Глядзі, зіхоткае якое<br/>Святло – узорамі на шкле,<br/>Цурчыць малочнаю ракою<br/>Ў пяшчотнай ледзяной імгле.<br/><br/>Глядзі, завея... вее... вее...<br/>Глядзі, як сад заплюшчыў веі<br/>І замяло зямлю да стрэх.<br/>Скажы, хто крочыць? Думай, думай.<br/>Прыходзяць прынц, гандляр парфумай,<br/>Цырульнік, пекар... Белай шумай<br/>На дрэвы ападае снег.<br/><a name="viartanne"></a><h2>Вяртанне</h2><h3>(Sugrįžimas)</h3>Я сёння гутарыў з багамі,<br/>Ды пацягнула ўніз душу:<br/>З пятлёй завулкаў пад нагамі<br/>Хаджу ды вершыкі пішу.<br/><br/>Ад захаду ўгары чырвона,<br/>А мне вярнуцца да зямлі б,<br/>Дзе спеў старога патэфона<br/>І каля пошты водар ліп.<br/><a name="cud"></a><h2>Вечаровы цуд</h2><h3>(Vakaro stebuklas)</h3>Як гэты дзень мяне асенні засмуціў!<br/>Маркотны краявід з працоўным шэрым людам<br/>І чорных цягнікоў завучаны матыў.<br/>Ды вечар блізіцца – і звыкласць робіць цудам.<br/><br/>Адзеўся ў ціхую мелодыю ручай,<br/>Халоднае святло прачнулася уверсе<br/>Й загорнутыя ў шоўк, уздыхі і адчай<br/>Дзяўчаткі песцілі анёлавыя персі.<br/><a name="aniol"></a><h2>Анёл і сястра Ангеліка</h2><h3>(Angelas ir sesuo Angelika)</h3>Анёл-немаўля, ён не ўмее шчэ лётаць у высі.<br/>Слабенькія пальцы ўчапіліся ў дрэва галінку.<br/>Ён плача ціхутка, абрынуцца ўніз баючыся,<br/>Да воблака ўзняўшы заплаканы твар на хвілінку.<br/><br/>Танюткія й лёгкія, як дзьмухаўцы і вясёлкі,<br/>Сіроты па парах нячутна праходзяць па скверы.<br/>“Сястрычка Ангеліка, чуеш, на дрэвах анёлкі”.<br/>“Хадзем, фантазёрка, бо не атрымаеш вячэры”.<br/><a name="cud2"></a><h2>Цуд</h2><h3>(Stebuklas)</h3>Няўсцерп яго плоці за плотам,<br/>І ён уцячэ, пералезе<br/>І, голы, чаруе палётам –<br/>І неба ў лятаючым бэзе.<br/><br/>Вядзе, як багіня, да раю<br/>Зямлю, што не мела прытулку, –<br/>І сведка ў слязах замірае,<br/>І мову займае завулку.<br/><br/>І бачыць служанка дзівосы,<br/>І скача яна ў паднябессе,<br/>І кветкі ўплятаюцца ў косы,<br/>І рукі дрыготкія ў бэзе.<br/><a name="kashtan"></a><h2>Каштан пачынае цвісці</h2><h3>(Kaštanas pradeda žydėt)</h3>Да д’ябла вашае мастацтва,<br/>Больш не патрэбнае ў жыцці,<br/>Калі пачне на радасць птаству<br/>Каштан за вокнамі цвісці!<br/><br/>Каштан цвіце гарачай злівай,<br/>Лагодным ветрыкам з лугоў,<br/>Цвіце – і рэчкаю шчаслівай<br/>Выходзіць сэрца з берагоў.<br/><br/>Каб кнігі са сталоў ляцелі,<br/>Каб вар’яцелі вечары,<br/>Каб расцвілі хваробы ў целе,<br/>Якіх не знаюць дактары;<br/><br/>І птахі песняю без стомы<br/>Зрывалі горла задарма,<br/>І маці плакалі, што дома<br/>Дачок да раніцы няма.<br/><br/>Бо кветкі з кропкамі рудымі<br/>Згараюць свечкамі суздром,<br/>І ты ўсю ноч у гэтым дыме<br/>На аркуш пырскаеш пяром.<br/><br/><p style="text-align:right"><em>пераклад з літоўскай – <a href="/translator/5-khadanovich-andrej.html">Андрэй Хадановіч</a></em></p><p class="rights">© Henrikas Radauskas, спадкаемцы, 2009</p><p class="rights">© Андрэй Хадановіч, пераклад, 2009</p><br/><p class="mt15"><a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Radauskas, Henrikas/Radauskas_vershy.pdf"><img class="text" alt='Radauskas, Henrikas.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Radauskas, Henrikas/Radauskas_vershy.doc"><img class="text" alt='Radauskas, Henrikas.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a></p><br><br><a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Генрыкас Радаўскас (Henrikas Radauskas) 1910 – 1970