Рэй Бэроа (Rei Berroa) - Убранні. Вершы

Убранні Вершы

Oiconologia

(Oiconologia)

Нашмат лягчэй адмовіцца ад хлеба, чым ад словаў.

Э.М. Чаран

Імкнуцца казаць усё меней,
Старацца сказаць усё больш.

У полымя вогнішча кідаць трафеі,
Каб вярнуць іх не здолеў ніхто
і зноў не схаваў за бляскам вітрынаў,
за глупствам і фанабэрыяй шкла.
Захоўваць менш рэчаў і меней ценяў,
Ды зрок штодня яснейшым рабіць
І слых з кожным разам вастрыць.

Сцішыць гучныя воклічы
ў імя Найсвятога,
алоўкі, паперы ды мроі звіць у гняздо,
каб форма іх выяўляла ўнутраны дысбаланс
з тут і цяпер, з нашым нязбыўным заўтра.

Асвойваць штораз усё меней,
Засвойваць увесь час усё больш.

Не думаць шмат пра будучае і былое,
Зважаць на тое, што па сілах рашыць
Цудам гэтай самай хвіліны
Ў вечным змаганні “забіць ці памерці”,
З якім шторазу накідваемся на час.

Спаць кожны раз усё меней,
Сніць увесь час усё больш.

Калі толькі можна шукаць самоты,
І з надыходам ночы, тушыць
Святло на гаўбцы, каб вокам
заўважыць зорку ў далёкіх нябёсах.
Сталее ў скляпенні віно,
каб стаць крыязнай або рэзервай.
Бо тое, што блага настоіцца, воцатам стане,
Кіслым віном, горкім на смак, і агідным.

І ні ўзняўшыся, ні ўпаўшы,
не пакланіцца ніводнаму анёлу, проста быць
неаддзельнаю часткаю гэтага
загадкавага і журботнага чалавецтва.

Не зважаць на прычыны няшчасцяў
І ніколі ў жыцці не марыць
Аб суцяшэнні смерцю.

Імкнуцца прамовіць штораз усё меней,
Цярпліва чакаючы маёй чаргі,
Каб стала магчымым сказаць з кожным днём усё больш.

пераклад з гішпанскай – Юля Цімафеева

Убранні

(Los Atuendos)

Не кленчы, каб жыць.
Распраніся:
У вандроўках табе спатрэбіцца розная адзежа,
Што дапаможа табе перажыць чатыры ўзросты.

Пазбаў сваё сэрца марных забаваў.
Зразумей:
Ніхто не зможа парэзаць сваімі правіламі і мантыльямі
Непашыты хітон твайго непаўторнага цела.

Вызваліся ад званоў і крыжоў.
Разуйся:
Не варта шукаць у шафах зямлі сандалі,
Што парушаць сувязь з вуліцаю і жыццём.

Запусці ў паветра свае гучныя абліччы і ідзі.
Не пакідай месца нянавісці, хлусні і зайздрасці.
Будзь з людзьмі дома, на працы, на вучобе
Ветлівым, дасведчаным, гатовым да ўзаемадзеяння.

Але ніколі не кленчы, каб жыць.

Нашыя першамаці ўжо выразалі дэталі,
Якія ты дзень пры дні будзеш прынагодна выкарыстоўваць:
Яны – твае рукі, твой рот, твае ўспаміны.
З крыкам ты ўварваўся ў жыццё, не ведаючы, што адбываецца,
Ты так і пойдзеш па жыцці, не зведаўшы, навошта ты жывеш.

Шыеш убранне, абнадзеены ведай,
Што праз гады знойдзеш
Касцюм, што лепей ляжыць на плячах і не цісне ў таліі,
Не скоўвае сцёгны, не муляе ў падпахах. Вось убачыш:
У аскепках значнага і нязначнага, злучаных у адно,
Ты палюбіш жыццё,
Якое будзеш сплятаць i расплятаць з дня ў дзень.

Але ніколі не кленчы, каб жыць.

пераклад з гішпанскай – Ганна Янкута

<a name="oiconologia"></a><h2>Oiconologia</h2><h3>(Oiconologia)</h3>Нашмат лягчэй адмовіцца ад хлеба, чым ад словаў. Э.М. Чаран Імкнуцца казаць усё меней, Старацца сказаць усё больш. У полымя вогнішча кідаць трафеі, Каб вярнуць іх не здолеў ніхто і зноў не схаваў за бляскам вітрынаў, за глупствам і фанабэрыяй шкла. Захоўваць менш рэчаў і меней ценяў, Ды зрок штодня яснейшым рабіць І слых з кожным разам вастрыць. Сцішыць гучныя воклічы ў імя Найсвятога, алоўкі, паперы ды мроі звіць у гняздо, каб форма іх выяўляла ўнутраны дысбаланс з тут і цяпер, з нашым нязбыўным заўтра. Асвойваць штораз усё меней, Засвойваць увесь час усё больш. Не думаць шмат пра будучае і былое, Зважаць на тое, што па сілах рашыць Цудам гэтай самай хвіліны Ў вечным змаганні “забіць ці памерці”, З якім шторазу накідваемся на час. Спаць кожны раз усё меней, Сніць увесь час усё больш. Калі толькі можна шукаць самоты, І з надыходам ночы, тушыць Святло на гаўбцы, каб вокам заўважыць зорку ў далёкіх нябёсах. Сталее ў скляпенні віно, каб стаць крыязнай або рэзервай. Бо тое, што блага настоіцца, воцатам стане, Кіслым віном, горкім на смак, і агідным. І ні ўзняўшыся, ні ўпаўшы, не пакланіцца ніводнаму анёлу, проста быць неаддзельнаю часткаю гэтага загадкавага і журботнага чалавецтва. Не зважаць на прычыны няшчасцяў І ніколі ў жыцці не марыць Аб суцяшэнні смерцю. Імкнуцца прамовіць штораз усё меней, Цярпліва чакаючы маёй чаргі, Каб стала магчымым сказаць з кожным днём усё больш. пераклад з гішпанскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/15-tsimafiejeva-julia.html">Юля Цімафеева</a> <a name="ubranni"></a><h2>Убранні</h2><h3>(Los Atuendos)</h3>Не кленчы, каб жыць. Распраніся: У вандроўках табе спатрэбіцца розная адзежа, Што дапаможа табе перажыць чатыры ўзросты. Пазбаў сваё сэрца марных забаваў. Зразумей: Ніхто не зможа парэзаць сваімі правіламі і мантыльямі Непашыты хітон твайго непаўторнага цела. Вызваліся ад званоў і крыжоў. Разуйся: Не варта шукаць у шафах зямлі сандалі, Што парушаць сувязь з вуліцаю і жыццём. Запусці ў паветра свае гучныя абліччы і ідзі. Не пакідай месца нянавісці, хлусні і зайздрасці. Будзь з людзьмі дома, на працы, на вучобе Ветлівым, дасведчаным, гатовым да ўзаемадзеяння. Але ніколі не кленчы, каб жыць. Нашыя першамаці ўжо выразалі дэталі, Якія ты дзень пры дні будзеш прынагодна выкарыстоўваць: Яны – твае рукі, твой рот, твае ўспаміны. З крыкам ты ўварваўся ў жыццё, не ведаючы, што адбываецца, Ты так і пойдзеш па жыцці, не зведаўшы, навошта ты жывеш. Шыеш убранне, абнадзеены ведай, Што праз гады знойдзеш Касцюм, што лепей ляжыць на плячах і не цісне ў таліі, Не скоўвае сцёгны, не муляе ў падпахах. Вось убачыш: У аскепках значнага і нязначнага, злучаных у адно, Ты палюбіш жыццё, Якое будзеш сплятаць i расплятаць з дня ў дзень. Але ніколі не кленчы, каб жыць. пераклад з гішпанскай – <a href="http://prajdzisvet.org/translator/11-jankuta-hanna.html">Ганна Янкута</a> © Юля Цімафеева, пераклад, 2009© Ганна Янкута, пераклад, 2009 <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Рэй Бэроа (Rei Berroa) нар. 1949

Убранні Вершы

Oiconologia

(Oiconologia)

Убранні

(Los Atuendos)