Калевала (Kalevala)

"Калевала" – карэла-фінскі паэтычны эпас. Уключае 50 рунаў, сабраных і апрацаваных з народных паэтычных песняў выбітным фінскім даследнікам Эліясам Лёнратам (Elias Lönnrot, 1802–1884). Апрацоўка была зробленая Лёнратам двойчы – у 1835 і 1849 гадах (першае і другое выданні "Калевалы").

Руна трэцяя

Вяйнямёйнен запасіць веды і становіцца славутым (1 – 20). Ёўкахайнен едзе спаборнічаць з ім у ведах, але не перамагае і выклікае яго на двубой мячамі. Раззлаваны Вяйнямёйнен чароўнымі спевамі заганяе яго ў балота (21 – 330). Спалоханы Ёўкахайнен прапануе яму сваю сястру ў жонкі, і задаволены Вяйнямёйнен выпускае яго з балота (331 – 476). Засмучаны Ёўкахайнен едзе дадому і апавядае маці пра свае прыгоды (477 – 524). Маці ў захапленні ад таго, што Вяйнямёйнен стане яе зяцем. Аднак гэтая навіна вельмі засмучае дачку, і яна пачынае плакаць (525 – 580).

Векавечны Вяйнямёнен

жыў увесь час бестурботна

на палянах Калевалы,

ў пушчах Вяйнёлы зялёнай.

5 Там спяваў ён свае песні,

спевы-чары, заклінанні.

Дзень за днём спяваў ён песні

і ўначы спяваў пра тое,

як радзіліся напевы,

10 старажытныя закляцці,

пра што зараз нават дзецям,

ні героям невядома,

ў нашыя часы ліхія,

калі й хлеба не хапае.

15 Весткі несліся паўсюдна,

разыходзіліся чуткі

пра цудоўныя напевы,

Вяйнямёйнена майстэрства.

Дасягнулі поўдня весткі,

20 чуткі поўначы дасталі.

Неяк юны Ёўкахайнен,

хударлявы сын лапландскі,

недзе у гасцях аднойчы

дзіўныя пачуў навіны,

25 нібы ёсць і лепей песні

ды майстэрскія закляцці,

там, на Вяйнёлы палянах,

Калевалы верасовай,

лепш ад песень, што спяваў ён,

30 што раней пачуў ад бацькі.

Нарадзілася ў ім крыўда,

зайздрасць сэрца апаліла

ад таго, што Вяйнямёйнен –

нашмат лепшы песнапеўца.

35 Ён да бацькі паспяшаўся

і да роднай да матулі,

кажа, што ў дарогу едзе,

што паехаць ён сабраўся

ў вёскі Вяйнёлы далёкай

40 паспаборнічаць у спевах.

Спампаваць 3, 9 і 15 руны можна па спасылках ніжэй.