тэкст
проза
паэзія
драма
кантэкст
агляды
крытыка
інтэрв'ю
майстар
клас
семінар
мова
глосы
асоба
аўтары
перакладчыкі
мастакі
крытыкі
мовазнаўцы
кніга
гульня
тэставанкі
крыжаванкі
лабірынт
цені
майстэрня
форум
конкурсы
прэмія
бібліятэка
падзеі
нумары
клуб
шукаць
нумар 9
27 сакавіка 2012
Art Detected
Злачынства, сэр!
Артур Конан Дойл
Пяць апельсінавых зярнятак
Рытуал Масгрэйваў
Вампір у Сасэксе
Гілберт Кіт Чэстэртан
Лятучыя зоркі
Жалоба маркіза Марна
Агата Крысці
З’яўленне містэра Кіна
Э. Т. А. Гофман
Мадэмуазэль дэ Скюдэры
Эдгар По
Скрадзены ліст
Ты — той чалавек
Марыс Леблан
Авантура Арсэна Люпэна.
П’еса
Фрэнк Р. Стоктан
Панна ці тыгр?
Роберт ван Гулік
Ён прыходзіў з дажджом
Карэл Чапэк
Злачынства на пошце
Даніэль Клугер
Цана любові
Вольга Такарчук
Прачынайся, ты забіты
Інгрыд Ноль
Хлуслівыя языкі
Маўрыцыё Бліні
Джулія
Бясчынства, сэр!
Брэт Гарт
Скрадзены партсігар
Рэкс Стаўт
Ўотсан быў жанчынай?
Даніэла Капітанява
Забойства ў Жлуктаве
Жан Жыраду
На валаску
Аркадзь Аверчанка
Зніклы галёш Добльса
За сцэнай
Даніэль Клугер
Баскервільская містэрыя.
Раздзелы з кнігі
Стывен Ван Дайн
Дваццаць правілаў дэтэктыўшчыка
Корнэль Фёльдвары
Забойства як жанр.
З кнігі "Пра дэтэктыў"
Роналд Нокс
Дзесяць запаветаў дэтэктыўнай літаратуры
Ключавая рэпліка
Даніэль Клугер
Пакуль нас цікавіць герой, які думае, дэтэктыў будзе існаваць
Лідыя Ёхансэн
Перакладаю тое, што люблю
Нечаканы паварот
Слядамі Шэрлака Холмса
Мышалоўка
+
разгарнуць
Пераклады пераможцаў "Ператвора"
Вацлаў Панкаўчын
А з неба будуць падаць вусені
Хутчэй мяне пабудзі!
Канец свету і разбітыя яйкі
Наташа Герке
Банальнасць
Экскурсія
Натхненне
Яна Бэнява
Нармальнае зло
Ян Балабан
Тэрарыстка
Таццяна Заміроўская
Благое прадчуванне: госці
Скрадзеныя галасы
Бэйкер-стрыт 221b
Сяргей Сматрычэнка
Камандай мы здольныя на многае
НАПІСАЛІ ЗАБОЙСТВА
ПЕРАКЛАЛІ ЗАБОЙСТВА
ТЭКСТЫ
Джэймс Дуглас Морысан
(James Douglas Morrison)
1943 – 1971
Голас Змея
Вершы
* * *
(The Voice of the Serpent...)
Голас Змея
сухое сыканне часу і пaры і
залатых аркушаў
старых кніг у зруйнаваных Храмах
Парахнеюць бачыны – бачыш?
Я не патурбую
Я не сыду
Хадзем, сказаў ён лагодна
стары з’явіўся
і стомлена танчыць
між раскіданых мёртвых
ціха яны варушацца
* * *
(An angel runs...)
Анёл бяжыць
Скрозь імгненне святла
Скрозь пакой
Здань апярэджвае нас
Цень пераследуе нас
І штораз як спыняемся
Мы падаем
* * *
(The Wolf...)
Воўк
што жыве пад скалой
запрасіў мяне
выпіць яго сцюдзёнай
Вады.
Не плюхацца ды купацца
а пакінуць сонца і
зведаць мёртвую пустку
ноч і халодных людзей
што гуляюць там.
* * *
(Fence my sacred fire...)
Абгарадзі мой зніч.
Я хачу. Быць простым, чорным і чыстым
Цьмяным нічым
Хачу
Мора – зялёнае
Дым
Як дзіцячы сон
як калядная мара
бяспроспы.
* * *
(Buildings gilded no interruption...)
Будынкі залацеюць спакваля.
Гмахі навокал.
Наш дом быў застылай астралогіяй
Маленькія флейты здабылі сабе
шпачыны світанак
Ды ў вусці ракі
пасткі спынілі нашу вячэру.
Ён вярнуўся дахаты з кайстрамі
мяса і мехам мукі і
хлеб падымаўся і
сям’я красавала.
Скрыжаванне
(The crossroads)
Сустрэўшы цябе ля бацькоўскае брамы
Мы скажам табе што рабіць
Што трэба рабіць
каб выжыць
Пакінь прагнілыя бацькавы
гарады
Пакінь атрутныя калодзежы
і крывавыя вуліцы
А цяпер уваходзь у добры лес
* * *
(The Endless quest a vigil...)
Бясконцы пошук – чуйнаванне
вартавых вежаў і фортаў,
што супраць мора і часу.
Яны перамогуць? Магчыма.
Яны ўсё стаяць, і ў іх
ціхіх пакоях блукаюць
душы памерлых,
якія пільнуюць жывых.
Хутка мы будзем з імі.
Хутка мы пройдзем
праз сцены часу. Не будзем
сумаваць ні аб чым,
толькі адно аб адным.
Прачніся
(Awake)
Прачніся
Скінь сны з валасоў
Мая любая дзетка, мая салодкая
Выберы дзень і знак
свайго дня –
1-е, што ўбачыш.
Абгарэлае дрэва, нібы вялізная
першабытная птушка,
на гарачых хвалях горкага лісця
патрэскваюць казкі.
Багі тратуараў будуць рабіць на цябе.
Суседні лес,
Пусты забыты музей, і
пляскаты пагорак,
і цяжарная гара –
помнік над шапікам
дзе хаваюцца дзеці
пасля школы.
Чаму я п’ю?
(Why do I drink?)
Чаму я п’ю?
Так я магу пісаць вершы.
Часам калі ўсё ўжо сказана
і ўсё пачварнае занураецца
ў глыбокі сон –
Гэта і ёсць абуджэнне,
а што засталося, – праўда.
Калі цела спустошана –
дух мацнее.
Даруй мне, Ойча, бо я ведаю,
што раблю.
Я хачу пачуць апошні Верш
апошняга Паэта.
пераклад з ангельскай –
Алена Пятровіч
© Алена Пятровіч, пераклад, 2010
* * *
(The Voice of the Serpent...)
Голас Змея
сухое сыканне часу і пaры і
залатых аркушаў
старых кніг у зруйнаваных Храмах
Парахнеюць бачыны – бачыш?
Я не патурбую
Я не сыду
Хадзем, сказаў ён лагодна
стары з’явіўся
і стомлена танчыць
між раскіданых мёртвых
ціха яны варушацца
* * *
(An angel runs...)
Анёл бяжыць
Скрозь імгненне святла
Скрозь пакой
Здань апярэджвае нас
Цень пераследуе нас
І штораз як спыняемся
Мы падаем
* * *
(The Wolf...)
Воўк
што жыве пад скалой
запрасіў мяне
выпіць яго сцюдзёнай
Вады.
Не плюхацца ды купацца
а пакінуць сонца і
зведаць мёртвую пустку
ноч і халодных людзей
што гуляюць там.
* * *
(Fence my sacred fire...)
Абгарадзі мой зніч.
Я хачу. Быць простым, чорным і чыстым
Цьмяным нічым
Хачу
Мора – зялёнае
Дым
Як дзіцячы сон
як калядная мара
бяспроспы.
* * *
(Buildings gilded no interruption...)
Будынкі залацеюць спакваля.
Гмахі навокал.
Наш дом быў застылай астралогіяй
Маленькія флейты здабылі сабе
шпачыны світанак
Ды ў вусці ракі
пасткі спынілі нашу вячэру.
Ён вярнуўся дахаты з кайстрамі
мяса і мехам мукі і
хлеб падымаўся і
сям’я красавала.
Скрыжаванне
(The crossroads)
Сустрэўшы цябе ля бацькоўскае брамы
Мы скажам табе што рабіць
Што трэба рабіць
каб выжыць
Пакінь прагнілыя бацькавы
гарады
Пакінь атрутныя калодзежы
і крывавыя вуліцы
А цяпер уваходзь у добры лес
* * *
(The Endless quest a vigil...)
Бясконцы пошук – чуйнаванне
вартавых вежаў і фортаў,
што супраць мора і часу.
Яны перамогуць? Магчыма.
Яны ўсё стаяць, і ў іх
ціхіх пакоях блукаюць
душы памерлых,
якія пільнуюць жывых.
Хутка мы будзем з імі.
Хутка мы пройдзем
праз сцены часу. Не будзем
сумаваць ні аб чым,
толькі адно аб адным.
Прачніся
(Awake)
Прачніся
Скінь сны з валасоў
Мая любая дзетка, мая салодкая
Выберы дзень і знак
свайго дня –
1-е, што ўбачыш.
Абгарэлае дрэва, нібы вялізная
першабытная птушка,
на гарачых хвалях горкага лісця
патрэскваюць казкі.
Багі тратуараў будуць рабіць на цябе.
Суседні лес,
Пусты забыты музей, і
пляскаты пагорак,
і цяжарная гара –
помнік над шапікам
дзе хаваюцца дзеці
пасля школы.
Чаму я п’ю?
(Why do I drink?)
Чаму я п’ю?
Так я магу пісаць вершы.
Часам калі ўсё ўжо сказана
і ўсё пачварнае занураецца
ў глыбокі сон –
Гэта і ёсць абуджэнне,
а што засталося, – праўда.
Калі цела спустошана –
дух мацнее.
Даруй мне, Ойча, бо я ведаю,
што раблю.
Я хачу пачуць апошні Верш
апошняга Паэта.
пераклад з ангельскай –
Алена Пятровіч
© Алена Пятровіч, пераклад, 2010
<br><br><a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet
пакінуць каментар
Імя
*
:
Каментар
*
:
Увядзіце код
*
:
каментаваць