Інгеборг Бахман (Ingeborg Bachmann) - Да пары адтэрмінаваны час. Вершы

Да пары адтэрмінаваны час Вершы

Плынь

(Die Strömung)

Далёка ад жыцця, да смерці блізка,
там, дзе няма ні спрэчак, ні людзей,
з зямлі я вырываю ўласны лёс.

Я забіваю Ціхі акіян
у сэрца клінам і сябе ствараю.

Узмах крыла і водар цынамону!
Сам-насам з часам. Гэта мой забойца.
Мы з ім патонем у п’янкім блакіце.

Гаварыць цёмнае

(Dunkles zu sagen)

Нібыта Арфей, я граю
смерць на струнах жыцця.
А прыгажосці зямлі
і тваіх вачэй – уладароў неба –
я магу гаварыць толькі цёмнае.
Ты не забыўся? Калісьці,
раніцай, ціхай і роснай,
гваздзік драмаў на тваім сэрцы.
Але ты ўбачыў толькі цёмную раку,
што плыла міма цябе.

Я граю на струнах маўчання,
нацягнутых на хвалях крыві.
Я трымаю тваё сэрца на далоні.
А пасма тваіх валасоў
стала часткай ценю начнога,
і чорны снег гэтай цемры
халодзіць табе твар.

І я табе не належу.
І мы абодва плачам.

Але, нібыта Арфей, я ведаю:
побач са смерцю – жыццё,
і я бачу сінь тваіх вачэй
скрозь назаўжды заплюшчаныя павекі.

Адтэрмінаваны час

(Die entstundete Zeit)

Прыйдуць цяжэйшыя дні.
Да пары адтэрмінаваны час
бачны за небасхілам.
Хутка табе шнураваць чаравікі
і адганяць сабак да марскога ўзбярэжжа.
Бо растрыбушаная рыба
застыла ад ветру.
Блякла свецяць люпіны.
Твой позірк рэжа туман:
да пары адтэрмінаваны час
бачны за небасхілам.

А па той бок у пясчаным віры –
твая каханая.
Пясок зацерушыў яе валасы,
замінае ёй гаварыць,
загадвае маўчаць,
пакідае яе паміраючай
і падрыхтаванай да развітання
пасля кожных абдымкаў.

Не абарочвайся.
Зашнуруй чаравікі.
Пакліч сабак назад.
Выкінь рыбу ў мора.
Затушы люпіны.

Прыйдуць цяжэйшыя дні.

Адчужэнне

(Die Entfremdung)

Сярод дрэў я не бачу больш дрэў.
Галіны без лісця і без шапацення ад ветру.
Садавіна – салодкая, але без асалоды.
Не наесціся ўволю.
Што ж гэта будзе?
Калі ўглядаюся, лес уцякае,
калі прыслухоўваюся, змаўкаюць птушкі,
і на лузе мне не прылегчы.
Я здаволілася часам
і прагну яго.
Што ж гэта будзе?

А ў гарах начамі ярка палаюць агні.
Трэба прачнуцца і наблізіцца зноў?

Я не бачу больш дарогі ні ў воднай з дарог.

Ападай, сэрца

(Fall ab, Herz)

Ападай, сэрца, з дрэва часу,
падай, лісце, са змерзлых галін,
якія абдымала толькі сонца,
падай, як сыплюцца слёзы з сумных вачэй.

Вецер яшчэ гуляе з пасмай валасоў
загарэлага мясцовага бога,
а пад кашуляй кулак заціскае
раскрытую рану.

Дык не скарайся, будзь моцным,
перад табой яшчэ схіляцца спіны аблокаў.
І не зважай, калі раптам напоўніць Гіметас
соты твае.

Гэта ж так мала – адно толькі каліва ў посуш,
адно толькі лета ў параўнанні з усім пакаленнем.

Што яно кажа цяпер, тваё сэрца?
Хістаецца паміж учора і заўтра,
ціха і адчужана,
а калі яно гучна заб’ецца,
гэта будзе яго выпадзенне з часу.

Пераклад з нямецкай – Вольга Гронская

Ingeborg Bachmann: Werke 1. Gedichte – Hörspiele – Libretti – Übersetzungen.

<a name="plyn"></a><h2>Плынь</h2><h3>(Die Strömung)</h3> Далёка ад жыцця, да смерці блізка, там, дзе няма ні спрэчак, ні людзей, з зямлі я вырываю ўласны лёс. Я забіваю Ціхі акіян у сэрца клінам і сябе ствараю. Узмах крыла і водар цынамону! Сам-насам з часам. Гэта мой забойца. Мы з ім патонем у п’янкім блакіце. <a name="ciomnae"></a><h2>Гаварыць цёмнае</h2><h3>(Dunkles zu sagen)</h3> Нібыта Арфей, я граю смерць на струнах жыцця. А прыгажосці зямлі і тваіх вачэй – уладароў неба – я магу гаварыць толькі цёмнае. Ты не забыўся? Калісьці, раніцай, ціхай і роснай, гваздзік драмаў на тваім сэрцы. Але ты ўбачыў толькі цёмную раку, што плыла міма цябе. Я граю на струнах маўчання, нацягнутых на хвалях крыві. Я трымаю тваё сэрца на далоні. А пасма тваіх валасоў стала часткай ценю начнога, і чорны снег гэтай цемры халодзіць табе твар. І я табе не належу. І мы абодва плачам. Але, нібыта Арфей, я ведаю: побач са смерцю – жыццё, і я бачу сінь тваіх вачэй скрозь назаўжды заплюшчаныя павекі. <a name="chas"></a><h2>Адтэрмінаваны час</h2><h3>(Die entstundete Zeit)</h3> Прыйдуць цяжэйшыя дні. Да пары адтэрмінаваны час бачны за небасхілам. Хутка табе шнураваць чаравікі і адганяць сабак да марскога ўзбярэжжа. Бо растрыбушаная рыба застыла ад ветру. Блякла свецяць люпіны. Твой позірк рэжа туман: да пары адтэрмінаваны час бачны за небасхілам. А па той бок у пясчаным віры – твая каханая. Пясок зацерушыў яе валасы, замінае ёй гаварыць, загадвае маўчаць, пакідае яе паміраючай і падрыхтаванай да развітання пасля кожных абдымкаў. Не абарочвайся. Зашнуруй чаравікі. Пакліч сабак назад. Выкінь рыбу ў мора. Затушы люпіны. Прыйдуць цяжэйшыя дні. <a name="adchuzhenne"></a><h2>Адчужэнне</h2><h3>(Die Entfremdung)</h3> Сярод дрэў я не бачу больш дрэў. Галіны без лісця і без шапацення ад ветру. Садавіна – салодкая, але без асалоды. Не наесціся ўволю. Што ж гэта будзе? Калі ўглядаюся, лес уцякае, калі прыслухоўваюся, змаўкаюць птушкі, і на лузе мне не прылегчы. Я здаволілася часам і прагну яго. Што ж гэта будзе? А ў гарах начамі ярка палаюць агні. Трэба прачнуцца і наблізіцца зноў? Я не бачу больш дарогі ні ў воднай з дарог. <a name="apadaj"></a><h2>Ападай, сэрца</h2><h3>(Fall ab, Herz)</h3> Ападай, сэрца, з дрэва часу, падай, лісце, са змерзлых галін, якія абдымала толькі сонца, падай, як сыплюцца слёзы з сумных вачэй. Вецер яшчэ гуляе з пасмай валасоў загарэлага мясцовага бога, а пад кашуляй кулак заціскае раскрытую рану. Дык не скарайся, будзь моцным, перад табой яшчэ схіляцца спіны аблокаў. І не зважай, калі раптам напоўніць Гіметас соты твае. Гэта ж так мала – адно толькі каліва ў посуш, адно толькі лета ў параўнанні з усім пакаленнем. Што яно кажа цяпер, тваё сэрца? Хістаецца паміж учора і заўтра, ціха і адчужана, а калі яно гучна заб’ецца, гэта будзе яго выпадзенне з часу. Пераклад з нямецкай – <a href="http://www.prajdzisvet.org/translator/81">Вольга Гронская</a> Ingeborg Bachmann: Werke 1. Gedichte – Hörspiele – Libretti – Übersetzungen. © Piper Verlag GmbH, Munchen 1978© Вольга Гронская, пераклад, 2010 <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Bachmann, Ingeborg/Bachmann_vershy.pdf"><img class="text" alt='Bachmann_vershy.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Bachmann, Ingeborg/Bachmann_vershy.doc"><img class="text" alt='Bachmann_vershy.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a> <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Інгеборг Бахман (Ingeborg Bachmann) 1926 – 1973