Рэд'ярд Кіплінг (Rudyard Kipling) - Верныя мы ёй адной.... Вершы

Верныя мы ёй адной... Вершы

Паўднёвая Афрыка

(South Africa)

Ну й жанчына, вам скажу —
Божа міласэрны!
Маніць, мучыць — будзь здароў,
Толькі вось трывожыць кроў,
Вабіць мужных ваяроў
Гожасцю нязмернай.

Вабіць мужных ваяроў
Нават з Акрынгтону,
Афрыкай яна была,
Палкай Афрыкай была,
Нашай Афрыкай была!
Афрыкай — да скону!

Смагай змучана яна,
І гараць руіны,
Мор яе штогод бярэ,
Суш і голад на дварэ,
Саранча траву жарэ,
Падае скаціна.

Толькі любім мы яе,
Хоць і шлем праклёны.
Афрыкай яна была,
Палкай Афрыкай была,
Нашай Афрыкай была!
Афрыкай — да скону!

Давядзецца праз яе
Шмат мужчынам знесці:
Ледзь здабытая жратва
І мача замест пітва,
Не сцяжына, а дрыгва,
Гной — агонь развесці.

Забівала ў глотку пыл,
Біла ліхаманкай,
Цела рвала на шмаццё,
Мела на бяду чуццё —
І яны клялі жыццё
З гэткаю каханкай.

І пасля як надалей
Ад яе сплывалі,
Ды, ступіўшы на парог,
Вар’яцелі зноў, дальбог,
І з усіх імчалі ног
Да гарачай кралі.

Мары пра яе красу —
Наша ўзнагарода.
Пакідалі мы тады
Дом на доўгія гады,
Каб назваць свае клады
Алтаром народа.

Ёй, здабытай у крыві,
У крыві паўсталай,
Ўзятай дарагой цаной,
Змучанай ушчэнт вайной, —
Верныя мы ёй адной,
Самай дасканалай.

Дык устань — і мы зірнем
Проста ў вочы кону.
Афрыкаю ты была,
Палкай Афрыкай была,
Нашай Афрыкай была!
Афрыкай — да скону!

Ахова моста ў Кару

(Bridge-Guard in the Karroo)

...і будуць забяспечваць атрады для аховы моста праз Крывавую раку.
Загад па акрузе: лініі камунікацый, Паўднёваафрыканская вайна.

Пустэльня робіцца чорнай,
Ахутвае свет каламуць,
І стромы каля Аўтсхорна
Стальцамі Цароў устаюць.

Палае цвярдыня адчаю
І дзеліць у бляску руін
Берылавы пас небакраю
І вінную цемру раўнін.

Велічным фарбам на змену
Выхапяць промні з-за скал
Умбру, карыцу, сіену,
Попел ружы, апал.

Тонуць у прыцемках травы,
Цемра вяршыні чарніць.
Вось і сігнал для заставы —
Варту ля моста змяніць.

І там, дзе блісне ля моста
Рэек сталёвы пакат,
Мы — не героі, а проста
Ўсімі забыты атрад.

Мы праслізнем па сігнале
Праз плот ля хаціны крывы —
І ўніз, па бязводным канале,
І ўверх — на злом галавы.

Спатыкаемся часам аб смецце —
Бляшанкі, старыя харчы,
Займаем пасты — да дасвецця
У цемрадзі мост сцерагчы.

Вось пастухі-гатэнтоты
Статак пагналі ў крааль,
І пасля дзённай спякоты
Стыне, парыпвае сталь.

Вые шакал штохвіліны,
І ў цішы выразна чутно,
Як зямлі камячок у цясніну
Спаўзае, імкнецца на дно.

Вось нябеснае войска паўстала,
І шыхтуюцца шэрагі зор
У аблямоўцы з металу,
Арак, рэек, падпор.

Гул мы пачулі — і ў ззянні
Фараў у цемрадзі ўзнік
Нам дарагі, як каханне,
З межаў паўночных цягнік.

А там, дзе ля самага моста
Вокнаў зіхоткіх парад,
Мы — не героі, а проста
Ўсімі забыты атрад.

Сёння свята на межах!
Гэй, не ўпусціце дароў —
Пачак газетаў нясвежых
І некалькі слоў ад сяброў.

І зноў — небасхіл не суровы,
І зноў нам падорыць зямля
Абрыўкі жаночай размовы,
Сустрэчы, вітанні здаля.

Як хутка ён мост прамінае,
Хоць гул застаецца ўвушшу...
І постаці ноч ахінае
І ахінае душу.

А там, дзе ля змрочнага моста
Вокнаў знікае парад,
Мы — не героі, а проста
Ўсімі забыты атрад.

Пяхота

(Infantry Columns)

Раз — два — раз — два — цягнемся па Афрыцы,
Раз — два — раз — два — ледзь паўзем па Афрыцы.
(Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз).
     Без стральбы ідзе вайна.

Пяць — трынаццаць — восем — тры — сёння дваццаць дзевяць міль,
Васямнаццаць — дзевяць — сем — заўтра будзе трыццаць пяць.
(Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз).
     Без стральбы ідзе вайна.

Досць — досць — досць — досць — вочы долу апускаць
(Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз).
Мы — мы — мы — мы — трацім розум ад хадзьбы,
     І без стральбы ідзе вайна.

Трэ — трэ — трэ — трэ — думаць нам пра штось яшчэ,
Бог — нас — ра — туй — ад вар’яцтва і тугі.
(Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз).
     Без стральбы ідзе вайна.

Лік — лік — лік — куль — мусіш ведаць ты заўжды.
Ледзь — сон — збіў — з ног — пройдзе па табе атрад.
(Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз).
     Без стральбы ідзе вайна.

Што — нам — бруд — кроў — голад, боль, гарачыня,
Шмат — горш — горш — горш — гэты несупынны рытм —
Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз,
     І без стральбы ідзе вайна.

Днём — нас — тут — шмат — і не цяжка пацярпець,
Ды — ледзь — зноў — ноч — чутны толькі гэты марш —
Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз,
     Без стральбы ідзе вайна.

Сто — дзён — быў — я — ў пекле і магу сказаць:
Ні — Бог — ні — чорт мне не стрэўся на шляху,
Там — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз,
     І без стральбы ідзе вайна.

пераклад з ангельскай — Андрэй Стэфановіч

<a name="pafrica"></a><h2>Паўднёвая Афрыка</h2><h3>(South Africa)</h3> Ну й жанчына, вам скажу — Божа міласэрны! Маніць, мучыць — будзь здароў, Толькі вось трывожыць кроў, Вабіць мужных ваяроў Гожасцю нязмернай. Вабіць мужных ваяроў Нават з Акрынгтону, Афрыкай яна была, Палкай Афрыкай была, Нашай Афрыкай была! Афрыкай — да скону! Смагай змучана яна, І гараць руіны, Мор яе штогод бярэ, Суш і голад на дварэ, Саранча траву жарэ, Падае скаціна. Толькі любім мы яе, Хоць і шлем праклёны. Афрыкай яна была, Палкай Афрыкай была, Нашай Афрыкай была! Афрыкай — да скону! Давядзецца праз яе Шмат мужчынам знесці: Ледзь здабытая жратва І мача замест пітва, Не сцяжына, а дрыгва, Гной — агонь развесці. Забівала ў глотку пыл, Біла ліхаманкай, Цела рвала на шмаццё, Мела на бяду чуццё — І яны клялі жыццё З гэткаю каханкай. І пасля як надалей Ад яе сплывалі, Ды, ступіўшы на парог, Вар’яцелі зноў, дальбог, І з усіх імчалі ног Да гарачай кралі. Мары пра яе красу — Наша ўзнагарода. Пакідалі мы тады Дом на доўгія гады, Каб назваць свае клады Алтаром народа. Ёй, здабытай у крыві, У крыві паўсталай, Ўзятай дарагой цаной, Змучанай ушчэнт вайной, — Верныя мы ёй адной, Самай дасканалай. Дык устань — і мы зірнем Проста ў вочы кону. Афрыкаю ты была, Палкай Афрыкай была, Нашай Афрыкай была! Афрыкай — да скону! <a name="ahova"></a><h2>Ахова моста ў Кару</h2><h3>(Bridge-Guard in the Karroo)</h3>...і будуць забяспечваць атрады для аховы моста праз Крывавую раку. Загад па акрузе: лініі камунікацый, Паўднёваафрыканская вайна. Пустэльня робіцца чорнай, Ахутвае свет каламуць, І стромы каля Аўтсхорна Стальцамі Цароў устаюць. Палае цвярдыня адчаю І дзеліць у бляску руін Берылавы пас небакраю І вінную цемру раўнін. Велічным фарбам на змену Выхапяць промні з-за скал Умбру, карыцу, сіену, Попел ружы, апал. Тонуць у прыцемках травы, Цемра вяршыні чарніць. Вось і сігнал для заставы — Варту ля моста змяніць. І там, дзе блісне ля моста Рэек сталёвы пакат, Мы — не героі, а проста Ўсімі забыты атрад. Мы праслізнем па сігнале Праз плот ля хаціны крывы — І ўніз, па бязводным канале, І ўверх — на злом галавы. Спатыкаемся часам аб смецце — Бляшанкі, старыя харчы, Займаем пасты — да дасвецця У цемрадзі мост сцерагчы. Вось пастухі-гатэнтоты Статак пагналі ў крааль, І пасля дзённай спякоты Стыне, парыпвае сталь. Вые шакал штохвіліны, І ў цішы выразна чутно, Як зямлі камячок у цясніну Спаўзае, імкнецца на дно. Вось нябеснае войска паўстала, І шыхтуюцца шэрагі зор У аблямоўцы з металу, Арак, рэек, падпор. Гул мы пачулі — і ў ззянні Фараў у цемрадзі ўзнік Нам дарагі, як каханне, З межаў паўночных цягнік. А там, дзе ля самага моста Вокнаў зіхоткіх парад, Мы — не героі, а проста Ўсімі забыты атрад. Сёння свята на межах! Гэй, не ўпусціце дароў — Пачак газетаў нясвежых І некалькі слоў ад сяброў. І зноў — небасхіл не суровы, І зноў нам падорыць зямля Абрыўкі жаночай размовы, Сустрэчы, вітанні здаля. Як хутка ён мост прамінае, Хоць гул застаецца ўвушшу... І постаці ноч ахінае І ахінае душу. А там, дзе ля змрочнага моста Вокнаў знікае парад, Мы — не героі, а проста Ўсімі забыты атрад. <a name="pjahota"></a><h2>Пяхота</h2><h3>(Infantry Columns)</h3> Раз — два — раз — два — цягнемся па Афрыцы, Раз — два — раз — два — ледзь паўзем па Афрыцы. (Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз). Без стральбы ідзе вайна. Пяць — трынаццаць — восем — тры — сёння дваццаць дзевяць міль, Васямнаццаць — дзевяць — сем — заўтра будзе трыццаць пяць. (Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз). Без стральбы ідзе вайна. Досць — досць — досць — досць — вочы долу апускаць (Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз). Мы — мы — мы — мы — трацім розум ад хадзьбы, І без стральбы ідзе вайна. Трэ — трэ — трэ — трэ — думаць нам пра штось яшчэ, Бог — нас — ра — туй — ад вар’яцтва і тугі. (Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз). Без стральбы ідзе вайна. Лік — лік — лік — куль — мусіш ведаць ты заўжды. Ледзь — сон — збіў — з ног — пройдзе па табе атрад. (Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз). Без стральбы ідзе вайна. Што — нам — бруд — кроў — голад, боль, гарачыня, Шмат — горш — горш — горш — гэты несупынны рытм — Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз, І без стральбы ідзе вайна. Днём — нас — тут — шмат — і не цяжка пацярпець, Ды — ледзь — зноў — ноч — чутны толькі гэты марш — Крок — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз, Без стральбы ідзе вайна. Сто — дзён — быў — я — ў пекле і магу сказаць: Ні — Бог — ні — чорт мне не стрэўся на шляху, Там — крок — зноў — крок — па гарах уверх і ўніз, І без стральбы ідзе вайна. пераклад з ангельскай — <a href="http://www.prajdzisvet.org/translator/25">Андрэй Стэфановіч</a> © Андрэй Стэфановіч, пераклад, 2011 <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Рэд'ярд Кіплінг (Rudyard Kipling) 1865 – 1936