Багдан-Ігар Антоныч (Богдан-Ігор Антонич) - Аўтабіяграфія. Вершы

Аўтабіяграфія Вершы

Вясна

(Весна)

Расце Антоныч і расце трава,
курчавяцца і зелянеюць вольхі,
ты нахіліся, нахіліся толькі –
пачуеш таямнічасць хараства.

Дажджом мяне вясновым не трывож!
Разбіты сіні жбан шклянога неба,
аскепкі лісця шклом пакрылі глебу,
у рэшата збіраеш цёплы дождж?

Лясною мовай крыкнула сава,
у стрэльбу ночы ўклалі зоркі-кулі,
на вольхах месяц расклююць зязюлі,
расце Антоныч і расце трава.

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Вішні

(Вишні)

Антоныч быў хрушчом і жыў тады на вішнях,
На вішнях тых, якія апяваў Шаўчэнка.
Мая краіна зорная, дзе кожны – бліжні,
Краіна, дзе садок вішнёвы й салавейка.

Дзе вечары з Евангелля і дзе світанкі,
дзе неба сонцам прыціскае хутар белы,
Цвітуць натхнення вішні кучарава-п’янка,
Як за Шаўчэнкам, зноўку пояць песню хмелем.

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Аўтабіяграфія

(Автобіоґрафія)

З гары, што вобач сонца, першы раз усміхнуўся небу,
тады мяне наведаў таямнічы, дзіўны геній,
зялёных словаў спеў заспеў мяне ў адно імгненне.
Цяпер – дзе б я ні быў і калі-небудзь,
я ўсё ж – дзіця п’яное з сонцам у кішэні.

А як сышоў я з гор на гарадскі памост,
у нэндзе і бядзе я долі даў зарок яе не ганіць,
глядзеў спакойна на ўсхваляваных хвіляў танец,
Мае радкі – над рэчкай часу калінавы мост,
я – закаханы ў жыццё паганец.

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Да маёй песні

(До моєї пісні)

Круціцца свет веснавы і зялёны.
Ясень і сэрца спявае ўва мне.
Песня кружыць вераценцам натхнёным,
слоўнае срэбра на верацяне.

Ясень, асвечаны сонцам, напіўся,
Персцень натхнення на сэрцы знайшоў.
Гэй жа, п’яны, і ляці, і круціся
песняй маіх дваццаці трох гадоў!

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

На шляху

(На шляху)

Аплецены вятрамі золак
ляціць, бы цыганё, з вады
і на пяску крычыць вясёла,
апалены і малады.

Рака змяістай песняй песціць,
і хлешчуць хвалямі вятры,
і дзень хавае ў строму месяц,
нібы ў кішэню грош стары.

Клююць ляшчыну спевам косы,
звініць, бы медзь, шырокі шлях.
Ідзе рассмеяны і босы
хлапчына з сонцам на плячах.

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Рамантызм

(Романтизм)

Над морам крумкачоў навіслі хмары,
лірычны месяц скрала неба сінь,
і стромы дзікія, і далячынь,
з якое Байрана плывуць карсары.

У садзе цёмнай ноччу сумны Вэртэр
душу і свет кладзе на вагі зораў
і тужыць, што жыццё – бясконцы морак.
Адна ты, смерць, – прытулак хворых сэрцаў.

Два светы бачым мы. Адзін – наўкола,
другі – мы самі, і яны здавён
жыццё цяжараць, сэрца робяць кволым.

Няўжо слабейшыя ў грудзях пажары,
чым рэчаіснасці пустой праклён?
...Не ведалі, што лепшы свет за мары.

пераклад з украінскай – Кацярына Маціеўская

Балада пра блакітную смерць

(Балада про блакитну смерть)

Дамоў хімеры і падворкаў студні,
бы чэраў цемрадзі, і вузкасць мокрых сходаў,
бясконцасць іх, і прорва ночы студзіць,
і цёмных брамаў сум, і цвілі млосны подых.
Паперы змяты і запэцканы ашмётак,
сем простых словаў: “Просім не вініць нікога,
злачынцы не шукаць!” Крадзецца ў ціхіх ботах
бы мудры кот, па дахах ветаху падкова.

З аголеных дратоў букеты сіняй пары,
блакіт крыві бруіць з распухлых медных жылаў.
З-за шафы, што ў паўсне пералякана марыць,
хтось сола на кларнэце смутку ў морак выліў.

Гарыць струмень блакіту, бы душа, натхнёны,
і палкі шэпт вар’яцтва сэрцы двох калыша
на дне свядомасці.
І ноч у вір шалёны!
І сінім квеццем газ затчэ кілімы цішы!

Пасцель – ладдзю раскошы і тугі кахання –
мыш ветаху мяце хвастом, цынічна й куца,
і з целам цела ў цесным сошчапе расстання
у прагных курчах болю й асалоды б’юцца.

Над імі хіліцца анёл блакітны газу
і сінім полымем вянчае іх, бы міртам,
і душы, бы лілеі, аддае экстазу,
пакуль не дагараць апошняй кропляй спірту.

пераклад з украінскай – Марыйка Мартысевіч

<a name="vesna"></a><h2>Вясна</h2><h3>(Весна)</h3>Расце Антоныч і расце трава, курчавяцца і зелянеюць вольхі, ты нахіліся, нахіліся толькі – пачуеш таямнічасць хараства. Дажджом мяне вясновым не трывож! Разбіты сіні жбан шклянога неба, аскепкі лісця шклом пакрылі глебу, у рэшата збіраеш цёплы дождж? Лясною мовай крыкнула сава, у стрэльбу ночы ўклалі зоркі-кулі, на вольхах месяц расклююць зязюлі, расце Антоныч і расце трава. пераклад з украінскай – <a href="/translator/9-piatrovich-aliena.html">Алена Пятровіч</a><a name="vishni"></a><h2>Вішні</h2><h3>(Вишні)</h3>Антоныч быў хрушчом і жыў тады на вішнях, На вішнях тых, якія апяваў Шаўчэнка. Мая краіна зорная, дзе кожны – бліжні, Краіна, дзе садок вішнёвы й салавейка. Дзе вечары з Евангелля і дзе світанкі, дзе неба сонцам прыціскае хутар белы, Цвітуць натхнення вішні кучарава-п’янка, Як за Шаўчэнкам, зноўку пояць песню хмелем. пераклад з украінскай – <a href="/translator/9-piatrovich-aliena.html">Алена Пятровіч</a><a name="autobio"></a><h2>Аўтабіяграфія</h2><h3>(Автобіоґрафія)</h3>З гары, што вобач сонца, першы раз усміхнуўся небу, тады мяне наведаў таямнічы, дзіўны геній, зялёных словаў спеў заспеў мяне ў адно імгненне. Цяпер – дзе б я ні быў і калі-небудзь, я ўсё ж – дзіця п’яное з сонцам у кішэні. А як сышоў я з гор на гарадскі памост, у нэндзе і бядзе я долі даў зарок яе не ганіць, глядзеў спакойна на ўсхваляваных хвіляў танец, Мае радкі – над рэчкай часу калінавы мост, я – закаханы ў жыццё паганец. пераклад з украінскай – <a href="/translator/9-piatrovich-aliena.html">Алена Пятровіч</a><a name="pesni"></a><h2>Да маёй песні</h2><h3>(До моєї пісні)</h3>Круціцца свет веснавы і зялёны. Ясень і сэрца спявае ўва мне. Песня кружыць вераценцам натхнёным, слоўнае срэбра на верацяне. Ясень, асвечаны сонцам, напіўся, Персцень натхнення на сэрцы знайшоў. Гэй жа, п’яны, і ляці, і круціся песняй маіх дваццаці трох гадоў! пераклад з украінскай – <a href="/translator/9-piatrovich-aliena.html">Алена Пятровіч</a><a name="na_shliahu"></a><h2>На шляху</h2><h3>(На шляху)</h3>Аплецены вятрамі золак ляціць, бы цыганё, з вады і на пяску крычыць вясёла, апалены і малады. Рака змяістай песняй песціць, і хлешчуць хвалямі вятры, і дзень хавае ў строму месяц, нібы ў кішэню грош стары. Клююць ляшчыну спевам косы, звініць, бы медзь, шырокі шлях. Ідзе рассмеяны і босы хлапчына з сонцам на плячах. пераклад з украінскай – <a href="/translator/9-piatrovich-aliena.html">Алена Пятровіч</a><a name="ramantysm"></a><h2>Рамантызм</h2><h3>(Романтизм)</h3>Над морам крумкачоў навіслі хмары, лірычны месяц скрала неба сінь, і стромы дзікія, і далячынь, з якое Байрана плывуць карсары. У садзе цёмнай ноччу сумны Вэртэр душу і свет кладзе на вагі зораў і тужыць, што жыццё – бясконцы морак. Адна ты, смерць, – прытулак хворых сэрцаў. Два светы бачым мы. Адзін – наўкола, другі – мы самі, і яны здавён жыццё цяжараць, сэрца робяць кволым. Няўжо слабейшыя ў грудзях пажары, чым рэчаіснасці пустой праклён? ...Не ведалі, што лепшы свет за мары. пераклад з украінскай – <a href="/translator/19-matsijeuskaja-katsiaryna.html">Кацярына Маціеўская</a><a name="smerc"></a><h2>Балада пра блакітную смерць</h2><h3>(Балада про блакитну смерть)</h3>Дамоў хімеры і падворкаў студні, бы чэраў цемрадзі, і вузкасць мокрых сходаў, бясконцасць іх, і прорва ночы студзіць, і цёмных брамаў сум, і цвілі млосны подых. Паперы змяты і запэцканы ашмётак, сем простых словаў: “Просім не вініць нікога, злачынцы не шукаць!” Крадзецца ў ціхіх ботах бы мудры кот, па дахах ветаху падкова. З аголеных дратоў букеты сіняй пары, блакіт крыві бруіць з распухлых медных жылаў. З-за шафы, што ў паўсне пералякана марыць, хтось сола на кларнэце смутку ў морак выліў. Гарыць струмень блакіту, бы душа, натхнёны, і палкі шэпт вар’яцтва сэрцы двох калыша на дне свядомасці. І ноч у вір шалёны! І сінім квеццем газ затчэ кілімы цішы! Пасцель – ладдзю раскошы і тугі кахання – мыш ветаху мяце хвастом, цынічна й куца, і з целам цела ў цесным сошчапе расстання у прагных курчах болю й асалоды б’юцца. Над імі хіліцца анёл блакітны газу і сінім полымем вянчае іх, бы міртам, і душы, бы лілеі, аддае экстазу, пакуль не дагараць апошняй кропляй спірту. пераклад з украінскай – <a href="/translator/8-martysievich-maryjka.html">Марыйка Мартысевіч</a> © Марыйка Мартысевіч, пераклад, 2009.© Кацярына Маціеўская, пераклад, 2009.© Алена Пятровіч, пераклад, 2009. <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Antonych, Bahdan Ihar/Antonych_vershy.pdf"><img class="text" alt='Antonych, Bahdan Ihar.pdf' src="/img/icons/pdf.gif"/></a> <a class="wrapper" target="_blank" href="/storehouse/authors/Antonych, Bahdan Ihar/Antonych_vershy.doc"><img class="text" alt='Antonych, Bahdan Ihar.doc' src="/img/icons/doc.gif"/></a> <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Багдан-Ігар Антоныч (Богдан-Ігор Антонич) 1909 – 1937

Аўтабіяграфія Вершы

Вясна

(Весна)

Вішні

(Вишні)

Аўтабіяграфія

(Автобіоґрафія)

Да маёй песні

(До моєї пісні)

На шляху

(На шляху)

Рамантызм

(Романтизм)

Балада пра блакітную смерць

(Балада про блакитну смерть)