Антоні Эдвард Адынец (Antoni Edward Odyniec) - Невядома што, альбо Рамантычнасць. Вершы

Невядома што, альбо Рамантычнасць Вершы

Анакрэонтык

(Anakreontyk)

Скардзіўся Амур Венеры:
“Сумна, матачка, да зморы:
На Алімпе, на Цытэры —
Сёння тое, што і ўчора.

Ноч па дні ідзе звычайна —
Да чаго ж дзядуля нудны!
Ўсё ён робіць аднастайна,
Ўсё на нейкі лад паўсюдны.

У тваёй, матуля, волі,
Зоры, што лятуць бясконца, —
Мне б такую, дзе ніколі
Не згасае ўночы сонца”.

Сэрца матчына сцялося,
Так ён жаліўся без меры —
І ў нябёсных вочках Зосі
Сыну дом дала Венера.

Не згасае сонца ззянне
Ў іхнай цёмнай сіняй ночы,
І смяецца ў іх Каханне,
Й дому іншага не хоча.

1823

Рэха ў Альпах

(Echo w Alpach)

У альбом Генрыеты А., якая пераклала
асобныя вершы аўтара на італьянскую

Горны пастух у зацішнай даліне
          Часам на флейце зайграе —
Песня з вятрамі над Альпамі плыне,
Й рэха нягучнае ў той жа хвіліне
          Мкнецца з далёкага краю.

Ў рэху ж напеў, хоць нібыта знаёмы,
          Ласкай такой ажывае,
Быццам анёл да нябёснага дому
Ў высях ляціць паўз альпійскія стромы
          Й ціха й лагодна спявае.

— Рэха? — пастух усклікае. — Такую
          Сам я найграў сабе ўцеху?
О, што з таго, што ніхто не пачуе?
Хай толькі зноў, хоць аднойчы, збуджу я
          Гэтулькі мілае рэха!

1830, Жэнева

Невядома што, альбо Рамантычнасць

(Niewiadomo co, czyli Romantyczność)

(Водле аўтарскага каментара, балада напісаная ў суаўтарстве з Юльюшам Славацкім; назву ж параіў Адам Міцкевіч)

Двое йшлі ў начы бяззорнай,
Бачаць — хорт паводдаль чорны.
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

І адзін пытаў другога:
“Ты харта прыкмеціў тога?
          Ці то хорт?
          А ці чорт?”

Тут абодва змоўклі разам,
Рады не дадуць з адказам —
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Ледзь не млеюць у трывозе,
Ў роў залезшы пры дарозе:
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Вось дыханне прытаілі,
Ды бліжэе з кожнай хвіляй
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Вось ужо ён іх мінае,
Хвост угору выгінае —
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Вось паўз іх прабег ён далей,
Тыя ўсталі й разважалі —
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Дзіва! Бег ён, бег, а потым
Знік у мгле за паваротам —
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

Двое ўслед яму глядзелі,
Ажно так і не даўмелі —
          Ці то хорт?
          А ці чорт?

каля 1832

Залатая рыбка

(Złota rybka)

Яну Захар'ясевічу, у перайманне ягонай песенькі з тою ж назваю

Мкнецца рыбка, ззяе
Залатой луской,
А юнак збірае
Кветкі над ракой.

“Стой, — ён кажа, — рыбка,
Рыбка, пачакай!
Не знікай так шыбка,
Наглядзецца дай!”

А яна йму тут жа:
“Калі гэтак, моў,
Заглядзеўся дужа —
Дык нясі дамоў”.

Хлопец замарудзіў,
Галаву скубе:
“Гэта як жа будзе? —
Кажа ён сабе, —

З ёй сядзі сам-насам,
Не адводзь вачэй —
А ў рацэ тым часам
Колькі іх яшчэ!..”

Разважаў нямала,
Часу выйшла досць,
Ажно разабрала
Ўрэшце рыбку злосць.

Раз — ды й нечакана
Шаснула на дно.
“Тое бабнік, панны!
Хітрыкі адно!”

1870

пераклад з польскай — Антон Францішак Брыль

<a name="anakreontyk"></a><h2>Анакрэонтык</h2><h3>(Anakreontyk)</h3> Скардзіўся Амур Венеры: “Сумна, матачка, да зморы: На Алімпе, на Цытэры — Сёння тое, што і ўчора. Ноч па дні ідзе звычайна — Да чаго ж дзядуля нудны! Ўсё ён робіць аднастайна, Ўсё на нейкі лад паўсюдны. У тваёй, матуля, волі, Зоры, што лятуць бясконца, — Мне б такую, дзе ніколі Не згасае ўночы сонца”. Сэрца матчына сцялося, Так ён жаліўся без меры — І ў нябёсных вочках Зосі Сыну дом дала Венера. Не згасае сонца ззянне Ў іхнай цёмнай сіняй ночы, І смяецца ў іх Каханне, Й дому іншага не хоча. 1823 <a name="recha"></a><h2>Рэха ў Альпах</h2><h3>(Echo w Alpach)</h3> У альбом Генрыеты А., якая пераклала асобныя вершы аўтара на італьянскую Горны пастух у зацішнай даліне Часам на флейце зайграе — Песня з вятрамі над Альпамі плыне, Й рэха нягучнае ў той жа хвіліне Мкнецца з далёкага краю. Ў рэху ж напеў, хоць нібыта знаёмы, Ласкай такой ажывае, Быццам анёл да нябёснага дому Ў высях ляціць паўз альпійскія стромы Й ціха й лагодна спявае. — Рэха? — пастух усклікае. — Такую Сам я найграў сабе ўцеху? О, што з таго, што ніхто не пачуе? Хай толькі зноў, хоць аднойчы, збуджу я Гэтулькі мілае рэха! 1830, Жэнева <a name="nevjadoma"></a><h2>Невядома што, альбо Рамантычнасць</h2><h3>(Niewiadomo co, czyli Romantyczność)</h3> (Водле аўтарскага каментара, балада напісаная ў суаўтарстве з Юльюшам Славацкім; назву ж параіў Адам Міцкевіч) Двое йшлі ў начы бяззорнай, Бачаць — хорт паводдаль чорны. Ці то хорт? А ці чорт? І адзін пытаў другога: “Ты харта прыкмеціў тога? Ці то хорт? А ці чорт?” Тут абодва змоўклі разам, Рады не дадуць з адказам — Ці то хорт? А ці чорт? Ледзь не млеюць у трывозе, Ў роў залезшы пры дарозе: Ці то хорт? А ці чорт? Вось дыханне прытаілі, Ды бліжэе з кожнай хвіляй Ці то хорт? А ці чорт? Вось ужо ён іх мінае, Хвост угору выгінае — Ці то хорт? А ці чорт? Вось паўз іх прабег ён далей, Тыя ўсталі й разважалі — Ці то хорт? А ці чорт? Дзіва! Бег ён, бег, а потым Знік у мгле за паваротам — Ці то хорт? А ці чорт? Двое ўслед яму глядзелі, Ажно так і не даўмелі — Ці то хорт? А ці чорт? каля 1832 <a name="rybka"></a><h2>Залатая рыбка</h2><h3>(Złota rybka)</h3> Яну Захар'ясевічу, у перайманне ягонай песенькі з тою ж назваю Мкнецца рыбка, ззяе Залатой луской, А юнак збірае Кветкі над ракой. “Стой, — ён кажа, — рыбка, Рыбка, пачакай! Не знікай так шыбка, Наглядзецца дай!” А яна йму тут жа: “Калі гэтак, моў, Заглядзеўся дужа — Дык нясі дамоў”. Хлопец замарудзіў, Галаву скубе: “Гэта як жа будзе? — Кажа ён сабе, — З ёй сядзі сам-насам, Не адводзь вачэй — А ў рацэ тым часам Колькі іх яшчэ!..” Разважаў нямала, Часу выйшла досць, Ажно разабрала Ўрэшце рыбку злосць. Раз — ды й нечакана Шаснула на дно. “Тое бабнік, панны! Хітрыкі адно!” 1870 пераклад з польскай — <a href="http://prajdzisvet.org/translators/28-bryl-anton-frantsishak.html">Антон Францішак Брыль</a> © Антон Францішак Брыль, пераклад, 2011 <a href='PS_PAGE_LINK'>чытайце цалкам на prajdzisvet.org</a>
Дадаць у ЖЖ
Tweet

Art Detected

Антоні Эдвард Адынец (Antoni Edward Odyniec) 1804 – 1885